QƏDİRBİLƏN AZƏRBAYCAN XALQI ULU ÖNDƏRİN XİLASKAR MİSSİYASINI UNUTMAYACAQDIR
Heydər Əliyev kimi nəhəng şəxsiyyətlərin fəaliyyətinə, onların həyat yoluna bütöv bir tam kimi yanaşmaq lazımdır. Çünki belə insanların həyatının bu və ya digər dövrünü təhlil etmək cəhdləri onların möhtəşəmliyinə xələl gətirərdi.
Heydər Əliyevin böyüklüyü ondadır ki, ümummilli liderin bütün həyatının məqsədi öz xalqına, Vətəninə sədaqətlə xidmət etməkdən ibarət olmuşdur.
Otuz beş ilə yaxın bir müddətdə ölkəyə rəhbərlik etmiş Heydər Əliyev uzaqgörən iqtisadi siyasəti sayəsində keçmişdən gələcəyə körpü salmışdır. Sovet dövründə o, Azərbaycanı İttifaqın geridə qalan respublikaları sırasından qabaqcıllar cərgəsinə çıxarmış, bununla da gələcəkdə suveren Azərbaycan dövlətinin qurulması üçün maddi-texniki və iqtisadi zəmin yaratmışdı.
Lakin o, Ulu Tanrı tərəfindən qismətinə yazılmış ən böyük vəzifəni həm öz şəxsi həyatının, həm də Azərbaycan dövlətinin tarixində ən mürəkkəb dövrdə həyata keçirməli olmuşdur.
Azərbaycan tarixində postsovet dövrü 1990-cı ilin faciəli yanvar hadisələrindən başlanır. Bu andan etibarən xalqımız çox çətin sınaqlara sinə gərməli oldu. Dağlıq Qarabağ münaqişəsi nəticəsində Azərbaycan ərazisinin 20 faizini itirmiş, müharibənin uzanması ölkə iqtisadiyyatını bərbad vəziyyətə salmışdı.
Naxçıvan Muxtar Respublikası blokadada idi. Bir tərəfdən aclıq və soyuq, bir tərəfdən də düşmən təcavüzü nəticəsində bölgədə çox gərgin vəziyyət yaranmışdı. Bu mürəkkəb dövrdə dünya ictimaiyyətinin diqqətini Naxçıvanın problemlərinə cəlb edən Heydər Əliyev qısa müddətdə Türkiyə və İranla muxtar respublika arasında humanitar dəhlizlər yaratmağa, təcili surətdə avtomobil körpüsü tikilməsinə, elektrik xətləri çəkilməsinə nail olmuş, digər tədbirlər görmüşdü.
Bakıda isə səriştəsiz Elçibəy hökumətinin başı kürsü davasına qarışmışdı. Bu gərgin tarixi məqamda bədnam Surət Hüseynov Elçibəyə qarşı qiyam qaldırdı. O dövrdə S.Hüseynovun sərəncamında Qarabağda döyüş əməliyyatları təcrübəsinə malik olan çoxsaylı hərbiləşdirilmiş dəstələr vardı. Həmin qüvvələr hökumət qoşunları tərəfindən demək olar ki, heç bir müqavimətlə üzləşmədən Bakıya tərəf irəliləyirdi.
Bu vəziyyətdə ziyalıların nümayəndələri Heydər Əliyevə müraciət edərək onun Bakıya qayıtmasını və ölkəyə rəhbərliyi öz üzərinə götürməsini xahiş etdilər. Bakı bu xilaskar insanı sevinclə qarşıladı - burada ona çox böyük ümid bəsləyirdilər.
Heydər Əliyev şəxsiyyətinin gücü bütün millət üçün, bütövlükdə dövlət üçün həqiqətən taleyüklü rol oynadı. Qeyd etmək lazımdır ki, o dövrdə Azərbaycan parçalanma həddində idi: cənubda “hümbətovçular” ölkəni parçalamağa çalışırdılar, parlamentdə, hökumətdə və hakimiyyətin digər eşelonlarında isə mülkiyyət bölgüsü uğrunda qızğın mübarizə gedirdi. Axşamlar hava qaralandan sonra Bakının və Gəncənin küçələrinə çıxmaq qorxulu idi - quldurluq baş alıb gedirdi, insanların qətlə yetirilməsi adi hala çevrilmişdi. Bir tərəfdən də Bakıya hər gün qaçqınların və məcburi köçkünlərin yeni dəstələri gəlirdi.
Bu hərc-mərclik bir-iki ay da davam etsə idi, Azərbaycan dövlətinin bütövlüyünə son qoyula bilərdi. Bu vəziyyəti kiminsə aradan qaldıra biləcəyini təsəvvür etmək çətin idi, lakin Heydər Əliyev buna nail oldu. O, xalqa və dövlətə zidd qüvvələrlə mübarizəyə başlamaqla öz ölkəsini xilas etmək kimi böyük bir missiyanı yerinə yetirirdi. Danılmaz faktdır ki, o, diz çökmüş Azərbaycan xalqını ayağa qaldırdı. O, bir-birinin ardınca çox vacib məsələlər həll edirdi: cəbhədə qan tökülməsini dayandırmış, normal iqtisadi inkişaf və ölkəyə investisiyalar cəlb edilməsi üçün çox zəruri olan siyasi sabitliyi bərpa etmiş, Azərbaycanın neft strategiyasını işləyib hazırlamış, tarixi İpək yolunun bərpa edilməsi, GUAM birliyinin yaradılması və daha neçə-neçə təşəbbüslər irəli sürmüşdü.
Bazarda total qıtlığın demək olar ki, tamamilə ləğv edilməsi, iqtisadi inkişaf sürətinin artırılması, neft hasil edən ölkəmizin beynəlxalq nüfuzunun dirçəldilməsi - bütün bunlar məhz Heydər Əliyevin uzaqgörən siyasətinin əsas nəticələri idi.
Sirr deyildir ki, o dövrdə Azərbaycan ərazisində çoxsaylı xarici dövlətlərin (özü də təkcə qonşu dövlətlərin yox!) xüsusi xidmət orqanlarının nümayəndələri fəaliyyət göstərirdi. Bu da təsadüfi deyildi - dünyada neft və qaz ehtiyatlarının 15 faizinin cəmləşdiyi ölkəmiz əsl yağlı tikəyə çevrilmişdi. Lakin kəşfiyyatın və əks-kəşfiyyatın mahir bilicisi, Azərbaycan xalqının ümummilli lideri Heydər Əliyev onları da üstələdi.
Heydər Əliyevin ən güclü silahı söz idi. O, sözdən həm natiq kimi, həm diplomat kimi, həm də həssas psixoloq kimi ustalıqla istifadə edirdi. Xalq ilə elə danışırdı ki, ölkənin hər bir vətəndaşı bu sözləri şəxsən özünə ünvanlanmış müraciət kimi qəbul edirdi. Müsahibinin ovqatındakı ən xırda nüansları duyaraq bu məqama heyrətamiz həssaslıqla münasibət bildirirdi. Yüksək daxili nəzakət hissi isə hər kəsin qəlbini ələ almaqda ona kömək edirdi. Onun qeyri-adi intuisiyası Azərbaycan xalqı üçün taleyüklü məqamlarda ən düzgün qərarlar qəbul etməyə imkan verirdi.
Ölkəmiz üçün, xalqımız üçün çox gərəkli insan olan Heydər Əliyev tarixin yeni mərhələsində, yeni siyasi və sosial-iqtisadi şəraitdə özünün fitri liderlik potensialını reallaşdırmağı bacardı. Bu, XX əsrdə ondan başqa bəlkə də heç bir şəxsiyyətə nəsib olmamışdı. Doğrudan da ana təbiət dünyaya bu cür insanlar bəxş etməsəydi, həyat çox sönük olardı.
Heydər Əliyevin sonrakı nəsillər qarşısında xidmətlərinin həqiqi dəyəri illər keçdikcə daha çox hiss edilir. Onilliklər, yüzilliklər keçəcək, onun böyüklüyü isə get-gedə daha dərindən dərk ediləcəkdir, çünki onun bəşəriyyət qarşısında xidmətləri həqiqətən ölçüyəgəlməzdir.
O, təkcə Azərbaycan xalqının deyil, bütün türk dünyasının ümummilli lideridir.
Heydər Əliyevin yenidən hakimiyyətə qayıtdığı 15 iyun günü Azərbaycanın ən yeni tarixinə Milli Qurtuluş günü kimi daxil olmuşdur. Bu, qədirbilən xalqımızın öz xilaskarına ehtiramının, onun misilsiz xidmətlərinə hörmətinin ifadəsidir.
Bölmənin digər xəbərləri
