Bakı, 27 yanvar, AZƏRTAC

Bu gün dünyada 200-ə yaxın ölkə olsa da, onların arasında öz xarici siyasət kursunu müstəqil olaraq müəyyənləşdirən, dövlət maraqlarını öz milli maraqlarına uyğun aparan ölkələr demək olar ki, barmaq sayılacaq qədər azdır. Avropanın və Asiyanın kəsişmə nöqtəsində yer alan, Cənubi Qafqazda, əsasən bu bölgənin strateji ölkəsi olan Azərbaycanda tarixin bütün mərhələlərində hər bir güclü tərəf zamanla öz iradəsini yeritməyə çalışıb. Baş verən tarixi hadisələrin xronikası da, yaşadığımız dövr də bunu aydın göstərir.

Bu fikirləri AMEA nəzdində Respublika Seysmoloji Xidmət Mərkəzinin Elektron xidmətlər şöbəsinin müdiri Vüsalə Rafiqqızı AZƏRTAC-a açıqlamasında bildirib.

O, Azərbaycana qarşı bəzi ölkələr və beynəlxalq təşkilatlar tərəfindən edilən təzyiqlər barədə fikirlərini belə davam etdirib: “2020-ci ildə hərbi xidmət və səfərbərlik şöbələrinin qarşısına toplanan yüzlərlə Azərbaycan oğulları Ordumuza qatılaraq torpaqlarımızı işğaldan azad edəndə də ölkəmizə qarşı təhdidlər və təzyiqlər var idi. Bu, belə də olmalı idi. Çünki bir xalq öz liderinə inanıb, onun ətrafında bir yumruq kimi birləşirsə orada qalibiyyət qaçılmazdır. 2020-ci ildəki Zəfərimizlə biz dostlarımızı və düşmənlərimizi bir daha tanıdıq.

Ötən il Ordumuz 23 saatlıq antiterror tədbirləri nəticəsində Qarabağda qalan separatçı tör-töküntülərini tarixin arxivinə silib atandan sonra bu gün dünyada nə siyasət apardığı məlum olmayan və daha çox qeyri-etik və əxlaqdan kənar hadisələrlə xatırlanan Fransa da daxil olmaqla bir çox Avropa ölkələri ölkəmizə qarşı daha da aqressivləşdi. Çünki biz təkcə öz ərazi bütövlüyümüzü bərpa etməmişdik, həm də onların Azərbaycan torpaqlarına uzanan qanlı əllərini kəsmişdik. 1990-cı illərin əvvəllərində torpaqlarımızın işğalında bu ölkələrin nə qədər rolu var, bunu hamı bilir. Bu ölkələr silahdan tutmuş muzdlu döyüşçüyə qədər ermənilərə hər cür dəstək vermişdi.

Ona görə də Avropada yerləşən bəzi ölkələrdən və oradakı digər beynəlxalq təşkilatlardan Avropa Şurasının da mahiyyəti fərqli deyil. Yəqin ki, 2000-ci illərdə mənimlə eyni dövrdə mediada çalışan jurnalist həmkarlarım bunu xatırlayar.

2004-cü ildə Avropa Şurası Parlament Assambleyası Terri Devis adlı bir deputatını Qarabağ üzrə məruzəçi təyin etmişdi. Terri Devis Ermənistana səfər edəndən sonra Bakıya gəlmişdi. Bu səfər Xocalı faciəsinin ildönümü ərəfəsində idi. Terri Devis Qarabağın Azərbaycan icması ilə görüşəndə icmanın ozamankı rəhbəri Nizami Bəhmənov ona Xocalı qırğını ilə bağlı kadrları izlətdi və işğalda olan ərazilərimizdə ermənilərin törətdiyi vəhşiliklərdən bəhs edən kasetlər verdi. Bundan sonra Terri Devisin Şuşada erməni qaçqınlarla görüşdüyünü söyləməsi orada elə bir gərginlik yaratdı ki, görüş elə açıq suallarla da bitdi. Terri Devisin keçirdiyi mətbuat konfransında həmkarlarım bir daha ermənilərin insanlığa sığmayan Xocalı faciəsinin ildönümü olduğunu və səfəri çərçivəsində niyə xocalılılarla görüşmədiyini soruşanda Terri Devis nədənsə “təyyarəyə gecikirdi”. Biz bu cür yayınmaları o vaxt guya problemin həllinə sülh axtaran və üç aydan bir regiona tur səfərinə gələn keçmiş Minsk qrupu həmsədrlərindən də, başqa beynəlxalq təşkilatların nümayəndələrindən də çox görmüşdük. Nədənsə söhbət Azərbaycanın ərazi bütövlüyünə, bizim qaçqın və məcburi köçkünlərin məsələsinə çatanda missiya ilə gələnlər “təyyarəyə gecikirdilər”.

Vüsalə Rafiqqızı qeyd edib ki, Azərbaycan xalqı bu “gecikmələrə”, “sülh axtarışlarına” 30 il dözdü və vaxt uzatmağın cavabını öz Zəfəri ilə möhürlədi: “Təbii ki bu, xalqın birliyi, qətiyyəti, iradəsi, müdrikliyi və öz Ordusunu düzgün istiqamətləndirməsi, əsgər və zabitinin hər qarış torpağımız üçün canından keçməsi, rəşadəti, hərbi xidmət və səfərbərlik şöbələrinin qarşısında toplanan minlərlə Azərbaycan gəncinin torpağını azad etməyə musiqi sədaları altında yüksək əhvalla, sevinclə getməsi sayəsində mümkün olub. Azərbaycan Ordusunun əsgər və zabitləri XXI əsrdə özünü hərb sahəsində birinci adlandıran ordulara öz döyüş salnaməsi ilə elə bir dərs verdi ki, hələ də çox ölkələrdə Şuşa kimi sıldırımlı qayalarda yerləşən bir şəhərin heç bir ağır texnika olmadan necə azad edildiyi uğrunda baş sındırırlar. Amma məncə hələ bunu çox illər düşünməli olacaqlar. Çünki bizim xalqda olan xüsusiyyətlər onlarda yoxdur. Bizdə olan insani dəyərlər, milli xüsusiyyətlər ancaq özümüzə məxsusdur. Təbii ki, bunu düşmənlərimiz qısqanırlar. Bu uğurlara aqressiya ilə cavab verirlər. Bütün beynəlxalq hüququn normalarını aşan, özünü mədəniyyətin “beşiyi” sayan və reallıqda bütün mədəni dəyərləri mənəviyyatsızcasına aşan Fransa kimi ölkə bu gün Azərbaycana olan aqressiyasını bu ölkədə vaxtilə qoyulmuş azərbaycanlı şair Xurşidbanu Natəvanın abidəsindən çıxmaqla edirsə, bu, artıq həmin ölkənin siyasi mədəniyyətinin hansı səviyyədə olduğunun göstəricisi deyilmi?

İl olub 2024-cü il. Dünyada çox şeylər dəyişib. Elə bizdə də. Avropa Şurasındakılar isə hələ də Azərbaycana münasibətdə 2004-cü ildəki düşüncələrində qalıblar. Siyasi cılızlıq o həddə çatıb ki, AŞPA kimi bir qurum kiminsə diktəsi ilə Azərbaycan nümayəndə heyətinin səsini dondurur, ölkəmizə qarşı ciddi bir əsas göstərmədən sərt qərarlar qəbul edir. Etsin. Əgər Avropa Şurasındakılar, eləcə də digər təşkilatlardakılar - beynəlxalq hüquqdan kənar qərarlar qəbul edən təşkilatların rəhbərləri düşünürlər ki, bu cür qərarlarla Azərbaycana təzyiq edib separatçıların azad edilməsinə nail olacaqlar, çox böyük səhvə yol verirlər”.

Şöbə müdirinin sözlərinə görə, bu gün hansı təşkilat Azərbaycanla münasibətlərdə süni şəkildə problemlər yaradırsa, bu, bizə deyil, onların özlərinə ziyandır. Bizim bu cür təşkilatların varlığı və yoxluğundan heç bir itirəcəyimiz yoxdur. Cənubi Qafqazın strateji ölkəsi olan Azərbaycandan isə hamının yolları, hamının maraqları keçir. Azərbaycanın iştirakı olmadan bu regionda heç kim heç bir layihədə uğur qazana bilməz. Amma bunu biz yox, onlar düşünməlidirlər. Çünki öz dəyərlərinə, siyasi norma və əxlaq prinsiplərinə zidd qərarlar qəbul edən və hansısa dövlətlərin diktəsi altında oyuncağa çevrilən istənilən təşkilatın taleyi özünü tarixin arxivinə gömməkdir. AŞPA-nın Azərbaycana qarşı bütün dəyərləri aşaraq ədalətsiz və əsassız qərarlar qəbul etməsi bu təşkilatın gələcəyini şübhə altında qoyur.