Bakı, 1 dekabr, AZƏRTAC

Laçında bir “Əyyub” postu var. Həmin post Vətən müharibəsində şəhid olan 19 yaşlı cəsur əsgərin adını daşıyır. O, müharibənin sonlarına yaxın, Laçının azad edilməsinə bir ay qalmış şəhadətə yüksəlib.

AZƏRTAC xəbər verir ki, Süleymanov Əyyub Rasim oğlu 2001-ci il aprelin 9-da İmişli rayonunda anadan olub. Əslən Cəbrayıl rayonunun Qumlaq kəndindəndir. 2015-ci ildə Biləsuvar rayonu İsgəndər Tahirov adına Mehdili kənd tam orta məktəbinin 9-cu sinfini bitirib. 2016-2018-ci illərdə Cəbrayıl rayonu 131 nömrəli Texniki Peşə məktəbində elektrik avadanlıqlarının təmiri üzrə elektrik montyoru ixtisasına yiyələnib. 2019-cu ilin aprelində müddətli həqiqi hərbi xidmətə yollanan Əyyub Gəncə şəhərində yerləşən “N” saylı hərbi hissədə xidmət edib. Hərbi xidmətini bitirməyə sayılı günlər qalmış ərazi bütövlüyümüzün bərpası uğrunda haqq savaşımız başladı. Vətən müharibəsində Füzuli, Cəbrayıl, Xocavənd rayonunun Hadrut qəsəbəsi, Qubadlı, Laçın istiqamətində gedən döyüşlərdə iştirak edib. Noyabrın 1-də Laçın uğrunda gedən döyüşlərdə şəhadətə yüksəlib. Noyabrın 4-də Biləsuvar rayonu 3 saylı qəsəbədə salınan Şəhidlər xiyabanında dəfn olunub. Əyyub Süleymanov Prezident İlham Əliyevin sərəncamları ilə ölümündən sonra “Vətən uğrunda”, “Cəbrayılın azad olunmasına görə”, “Qubadlının azad olunmasına görə”, “Laçının azad olunmasına görə”, “Hərbi xidmətlərə görə” medalları ilə təltif olunub.

Şəhidin bacısı Gülnurə Qarazadə bildirib ki, qardaşının yeganə arzusu hərbçi olmaq idi. O, doğma torpağı Cəbrayılın düşməndən azad edilməsi uğrunda döyüşləri səbirsizliklə gözləyirmiş: "Əyyub hərbi xidmətdən sonra yenidən bu sahədə fəaliyyətini davam etdirmək istəyirdi. Cəbrayılı görməmişdi. Tez-tez evdə bu barədə valideynlərimə sual verirdi. Deyirdi müharibə olsa, Cəbrayılda mən də döyüşəcəyəm. Hərbi paltarda, əlimdə silah daxil olacağam torpağıma. Doğum günündən üç gün sonra hərbi xidmətə yola düşdü. Onu son dəfə ötən ilin yanvarında məzuniyyətə gələndə gördük. Pandemiya səbəbindən sərt karantin rejimi tətbiq edildiyindən həmin vaxtdan sonra görüşə bilmədik. Hərbi xidməti bitirməyinə bir neçə gün qalmışdı ki, Vətən müharibəsi başlandı. Əyyub sentyabrın 28-dən döyüşlərə yollanıb. Müharibə dövründə ilk dəfə oktyabrın 6-da zəng vursa da, döyüşlərdə olduğunu gizlətmişdi. Sadəcə bizə şad xəbər verdi ki, bəs Cəbrayıl alınıb, torpaqlarımız düşməndən təmizlənir. Oktyabrın 15-də isə zəng edəndə dedi "014"-dəyəm. Əvvəl heç nə başa düşmədim. Gülərək dedi, Cəbrayılda, doğma torpağımızdayam. Bəs bilmirsən 014 Cəbrayılın avtomobil nömrəsidir? Elə sevinirdi ki. Deyirdi, Qələbə ilə dönəcəyik. Birdən şəhid olaraq geriyə dönsəm, ağlamayın, mənimlə fəxr edin. Neçə ildir ki, mən bu günləri gözləyirdim. Bu torpağın bir sakini kimi döyüşmək borcumdur. Son dəfə atamızla oktyabrın 30-da əlaqə saxlayıb. Hər şeyin yaxşı olduğunu bildirib, narahat olmamağı tapşırıb. Lakin sanki bizi şəhid olacağına hazırlayırmış kimi danışıb. Deyib, "sonacan gedəcək, son damla qanıma kimi döyüşəcəyəm. Gözlərimizin qarşısında çox yoldaşımız, silahdaşımız şəhid olub. Onların da qisasını almaq bizim borcumuzdur. Cəbrayılı görmək nəsibim oldu. Arzuma çatdım. Mənə nəsə olsa, nəbadə kədərlənəsiz. Başınızı həmişə uca tutun". Bu danışığın sabahı günü Əyyub Laçının Güləbird kəndi istiqamətində gedən döyüşlərdə şəhid olub. Qardaşım xalqına, dövlətinə, torpağına, bayrağına sadiq oğul idi. O mənim yalnız qardaşım deyildi, həm də dostum, sirdaşım idi. Onunla həmişə qürur duymuşam. İndi ikiqat fəxr edirəm. Qumlaq kəndi oktyabrın 19-da düşmən tapdağından xilas edilib. Bircə ona sevinirəm ki, nə yaxşı Qumlaq kəndi azad edildi. Qardaşımın ürəyi rahat oldu ən azından. Doğma Cəbrayılımıza başıuca, fəxarət hissi ilə qayıdacağıq. Bilirəm ki, biz öz yurdumuza ayaq basdıqca qardaşımın ruhu şad olacaq".

Şəhidin bacısının həyat yoldaşı Elvin Qarazadə də onun haqqında ürəkdolusu danışır. Qohumu onun haqqında belə deyir: "Əyyub çox mədəni, böyük-kiçik yeri bilən, hər kəsə hörmətlə yanaşan, eyni zamanda, mərd bir oğul idi. Yaşı az olsa da, çox cəsarətli idi. Mən özüm də Cəbrayıl rayonundanam. Döyüşlərə yollanmaq üçün müraciət etsəm də, təəssüf ki, aparmadılar. Amma Əyyub hamımızın adına döyüşdü. 19 yaşı olmasına baxmayaraq, elə bir iz qoyub getdi ki... Onunla bir döyüşdə olanlar, birgə hərbi xidmət keçənlər çox razılıq edirlər. Manqa komandiri, döyüş yoldaşları Əyyub haqqında o qədər danışırlar, onun qəhrəmanlıqları sadalanmaqla bitmir. Müharibə başlayan kimi könüllü olaraq cəbhəyə yollananlar arasında olub. Döyüş yoldaşları deyirlər ki, heç nədən qorxmurdu. Deyib-gülür, silahdaşlarına ruh yüksəkliyi verir, heç zaman əhvalını pozmurmuş, hər bir tapşırığı qorxusuz və istənilən səviyyədə icra edirmiş. Cəbrayıla ayaq basanda Əyyubun simasından təbəssüm əskik olmayıb. O qədər sevinirmiş ki, Cəbrayılda bir neçə vacib postun alınmasında iştirak edib. Çox fəal və cəsur döyüşçü imiş. Əyyub yorulmaq bilmirmiş, nə düşmən gülləsi, nə də 19 yaşında gördüyü müharibə dəhşətləri onu bir an olsun yolundan döndərməyib. Məqsədi sonacan döyüşmək imiş. Deyirmiş sağ qalsam, hərbiyə qayıdıb təyinatımı azad edilən torpaqlara - xüsusilə Cəbrayıla alacağam. O, bir dəfə Qubadlıda yaralansa da, döyüşlərə davam edib. Qubadlıdan sonra növbəti tapşırıqları Laçın istiqamətində olub. Silahdaşları ilə birgə 110 kilometr məsafəni piyada gedərək Laçına çatıblar. Orada da qızğın döyüşlər gedib. Əyyub Laçın istiqamətində döyüşlərdə də fəallıq nümayiş etdirib. Bir neçə postun alınması zamanı göstərdiyi şücaətə görə seçilənlər arasında olub. Təəssüf ki, noyabrın 1-də Laçının Güləbird kəndində düşmənin artilleriya atəşinə məruz qalıblar. Təxminən 40 dəqiqə davam edən qızğın döyüş zamanı Əyyub və bir neçə döyüş yoldaşı şəhadətə yüksəlib. Laçındakı postların birinə "Əyyub" postu deyirlər. Laçın rayonu Əyyubun şəhadətindən tam bir ay sonra azad edildi. Əyyub Şuşaya da getmək, orada da döyüşmək istəyirdi, təəssüf ki, qismət olmadı. Yeganə təsəllimiz əzəli və əbədi torpaqlarımızın, doğma Cəbrayılımızın, Əyyubun döyüşdüyü digər torpaqların, şəhid olduğu Laçının azad edilməsidir. Ümid edirəm ki, Əyyubun xatirəsini Cəbrayılımızda da əbədiləşdirmək qismətimiz olar. Biz hər zaman onu mərd-mərdanə, cəsur, qorxmaz bir insan kimi xatırlayacağıq. Onun kimi bir igidin yaxın qohumu olduğuma görə qürur duyuram".

Bu gün - dekabrın 1-i Laçının əsarətdən xilas edilməsindən bir il ötür. Bir ildir ki, Laçın rayonu uğrunda döyüşlərdə şəhid olan hərbi qulluqçuların ruhları şaddır. Çünki qanları, canları ilə yazdıqları şanlı tarixin nəticəsini azad torpaqların səmasından seyr edirlər.