Yadigar teatr bileti
Yazıçı-jurnalist Şamil Fərzəliyevin 90 illiyi tamam olur
Bakı, 17 fevral, AZƏRTAC
O zaman Araz hələ doqquzuncu sinifdə oxuyurdu...
Azər hərbi xidmətdə idi...
Həqiqət və Sədaqət təzə ailə həyatı qurmuşdular. Xəzərlə Orxan hələ indi-indi “baba” deməyə başlamışdı...
Bunlar hamısı sonra olacaqdı - Azərin ailə həyatı qurmağı, Arazın Bakı Dövlət Universitetinin Jurnalistika fakültəsini bitirməyi, Həqiqətin oğlu Oqtayın, qızı Nigarın, Sədaqətin oğlu Cavidin, qızı Nərgizin, Azərin oğlanları Şamil və Cavadın, qızı Səminin, Arazın qızları Nuray və Fidanın dünyaya gəlməyi…
Heyf ki, Şamil müəllim bunların heç birini görmədi.
Təkcə bunlardan deyil, redaktoru olduğu, yüz minlərlə oxucusu olan “Azərbaycan gəncləri” qəzetinin öz fəaliyyətini dayandırmağından onun xəbəri olmadı...
Axı, o, neçə il həmin mətbu nəşrlərin redaktoru olmuşdu - 9 il “Azərbaycan gəncləri”, 5 il “Kirpi” jurnalı onun redaktorluğu ilə nəşr olunmuşdu.
Şamil müəllim bu dünyaya gözlərini yumanda 1986-cı il aprelin 24-ü idi. Onda onun 52 yaşı var idi…
O, universitetin Jurnalistika fakültəsini bitirəndən sonra “Azərbaycan gəncləri” qəzetində ədəbi işçi, şöbə müdiri işləmiş, sonra isə Moskvaya İctimai Elmlər Akademiyasına ikiillik təhsil almaq üçün göndərilmişdi. Moskvada təhsil alıb qayıdandan sonra bir müddət Azərbaycan KP MK-nın aparatında təlimatçı işləmişdi. Bir müddət sonra Şamil Fərzəliyev ölkəmizin ən çox oxunaqlı qəzetlərindən biri olan “Azərbaycan gəncləri” qəzetinin baş redaktoru olmuşdu. Qəzetin sovet dövrünün mətbu nəşrləri arasında seçilməsi, öz dəst-xəti olmağı xeyli dərəcədə onun adı ilə əlaqədardır. Vaxtilə bir yerdə çalışdığı həmkarlarından biri öz xatirələrində onu oxucularını insanlığa, Vətənə, torpağa məhəbbətə və bağlılığa çağıran redaktor, başqa biri əqidəli, yüksək mənəviyyatlı və fəal vətəndaş mövqeyi olan ziyalı, bir başqası isə vicdanlı, zəhmətkeş insan, demokratik ruhlu qəzet rəhbəri adlandırırdı.
Onun barəsində bir yerdə işlədiyi həmkarlarından Şahin Quliyev, Tofiq Mütəllibov, Mürşüd Dadaşov, Piri Məmmədov, Abdül Qəni, Şakir Yaqubov, Şahmar Əkbərzadə, Elçin Mehrəliyevin ürək sözləri var, eləcə də yazıçı və şairlərdən Əli Vəliyev, Məmməd Araz, Qulu Xəlilov, Nəbi Xəzri, Vahid Əziz, Rəfiq Zəka Xəndan, Xalid Əlimirzəyev, Şahmar Əkbərzadə, Əmir Mustafayev, İsmayıl Qarayev, Qədir İsmayılov, Cəmil Əlibəyov, Qəşəm Aslanov, Yusif Kərimov, Möhübbəddin Səməd və Flora Xəlilzadənin... Şamil müəllim onların xatirələrində canlıdır, diridir, bütün varlığı ilə yaxşılığa, xeyirxahlığa köklənib…
Şamil Fərzəliyev ömrünün son beş ilini “Kirpi” jurnalının baş redaktoru olub. Onun redaktorluğu dövründə həmin jurnal cəmiyyətdə baş verən neqativ hallara, əliəyriliyə, rüşvətxorluğa və bürokratiyaya qarşı ən fəal mübarizə aparan mətbu orqanlardan idi.
Ötən əsrin 60-cı illər ədəbi nəslinə mənsub olan istedadlı jurnalist və qəzet redaktorunun ədəbi yaradıcılığı çox maraqlı və rəngarəng idi. Şamil Xurşud qələmə aldığı obrazların fərdi xüsusiyyətlərini, psixoloji aləmini açmağı, təsvir etdiyi hadisələrin mahiyyətini bitkin ifadələrlə dolğun və canlı çatdırmağı sevirdi. Onun “Sizi unutmaram”, “İnsan yaşayır”, “Azarkeş nənə”, “Xəstələr”, “Özüm və özün”, “Ağaclar kəsilmədi”, “Naxırçı çörəyi”, “Sakitlik olmayacaq” kitabları çox böyük maraqla oxunurdu. O, həm də incə zövqlü, hadisələri inandırıcı, əhatəli təhlil edən, şərh verən dramaturq idi. “Sən tək deyilsən”, “Məhəbbət novellası”, “Yaz yağışı”, “Qvardiya, irəli”, “Sevinc”, “Yol ayrıcında”, Mirzə Şəfi Vazehin həyatına həsr etdiyi “Bəxtiyar deyil” səhnə əsərləri və televiziya tamaşaları bədii məzmunu, milli koloriti və üslubu ilə tamaşaçıların rəğbətini qazanmışdı.
İstər jurnalist, istər yazıçı, istərsə də dramaturq kimi Şamil müəllimin qısa ömründə qoyduğu izləri, unudulmaz xatirələri saymaqla qurtarmaz. Bütün bunlarla yanaşı, Şamil Fərzəliyev gözəl və alicənab insan, hamıya xeyirxahlıq, kömək etməyə, yardım əli uzatmağa hazır olan genişqəlbli insan idi. Onu tanıyan hər kəsin qəlbi sağlığında ürəklərdə özünə heykəl qoyduran istedadlı yazıçı-jurnalistin barəsində ən xoş və məhrəm sözlərlə dolu idi. Övladlarına təmizlik, saflıq, xeyirxahlıq kimi nəcib keyfiyyətlər aşılayan Şamil müəllimin öz həyatı da hekayə kimi maraqlı və unudulmaz idi.
Belə gerçək hekayələrdən biri onun gənclik illərində başına gəlib. Həmin illərdə onun sevdiyi xanımla münasibətlərində sərinlik yaranır, bir neçə müddət qanıqara və dilxor vəziyyətdə gəzir. Bir gün boş vaxtını keçirmək üçün çox sevdiyi teatra üz tutur, bilet alıb tamaşaya girir. Tamaşa salonuna girəndə baxır ki, həmin xanım da bacı-qardaşları ilə eyni cərgəyə bilet alıblar və tamaşaçılar arasındadır. Bu təsadüfdən sonra onların ulduzları barışır, münasibətləri yoluna düşür və teatrdan xoş əhvali-ruhiyyə ilə çıxırlar. Şamillə Elmira xanım bir ömür boyu bir yerdə xoşbəxt ailə həyatı yaşadılar. Həmin teatra aldıqları bileti isə uğur nişanəsi kimi ömürlük qoruyub saxladılar…
Təkcə yaradıcılığı, əsərləri, səmimiyyəti deyil, Şamil Fərzəliyevin ailə münasibətləri, övladlarına olan sevgisi də bir örnək idi. O, vəfat edəndə dəfn üçün Bakıda İkinci Fəxri xiyabanda yer ayrılsa da, onu öz arzusuna uyğun olaraq Ucardakı Qarabörk məzarlığında torpağa tapşırıblar. 2014-cü ildə Elmira xanım da Şamillə müəllimlə eyni torpaqda dəfn edildi.
Bölmənin digər xəbərləri
