-Cənab Prezident! 

Hörmətli müşavirə iştirakçıları!

Dünən, yaxud son 2-3 gündə Azərbaycan xalqının həyatında baş verən hadisələr haqqında həm respublikanın Prezidenti, həm də çıxış edən yoldaşlar danışdılar. Mən bu barədə geniş danışmaq niyyətində deyiləm, yalnız bəzi fikirlərimi söyləmək istəyirəm.

Ümumiyyətlə, belə hesab edirəm ki, millətçilik zəminində hakimiyyətə gələnlər ən təhlükəli şəxslərdir. Tarixdən bilirik ki, bir neçə şəxs bu zəmində hakimiyyətə gəlmişdir və onların xalqın başına gətirdiyi fəlakətlər məlumdur. Belə şəxslərdən biri Hitlerdir. Millətçilik zəminində hakimiyyətə gələn savadsız, mədəniyyətsiz Hitler 5 il ərzində alman xalqından 12 milyon adamı, daha doğrusu, xalqın 35 faizini qurban verdi.

1988-ci ildən 1993-cü ilin iyununadək Azərbaycan Respublikasında millətçilik zəminində bir sıra liderlər meydana gəlmişdir. Əlbəttə, Azərbaycan dilini yaxşı bilmək, Azərbaycan xalqına gözəl vədlər vermək, millətçiliyi təbliğ etmək hələ o demək deyildir ki, bununla xalqı səadətə gətirib çıxarmaq olar. Sözsüz ki, millətçilik ruhu ilə, Azərbaycan dilini gözəl bilməklə, aysberqin zirvəsini xalqa göstərməklə liderlik həvəsinə düşən şəxslər heç nə qanmadan, heç nə bilmədən hakimiyyətə can atıb kiçik bir vəzifəyə çatandan sonra qabiliyyətsizliklərini dərk edərək, xalqa fəlakətdən başqa heç bir şey gətirə bilməzlər. Azərbaycan xalqı bunun şahididir. Yəni, Azərbaycan Xalq Cəbhəsi bu ideyalarla hakimiyyətə gəldi, lakin hakimiyyətdə olarkən nəzəri və praktiki cəhətdən heç bir iş görməyə səriştəsi olmadığını xalqa göstərdi və xalqı az qala fəlakətə, Azərbaycan Respublikasını parçalanmaq və vətəndaş müharibəsi həddinə gətirib çıxardı.

Bu liderlərin fəaliyyətində paradoks var. Ola bilər ki, bunların hər biri yüz fikir söyləsin və doxsan doqquzu həyata keçirilməsi mümkün olmayan, yanlış, yaramaz fikir olsun. Yalnız bir fikir, bəlkə də, düz çıxa bilər və onu əsas götürərək özlərini dahi sayır, hesab edirlər ki, Azərbaycanda hakimiyyətə gələ, Prezident ola bilərlər. Bu, çox fəlakətli və bədnam siyasətdir, ümumiyyətlə, qanmazlıqdır. Çox təəssüf. Mən bu adamların hamısının adlarını da çəkə bilərəm. Özləri də bilirlər ki, kimdən söhbət gedir.

Mən bir neçə dəfə demişəm, bu gün də təkrar edirəm: 1991-ci ilin sentyabrında Azərbaycanda heç bir prezident seçkisi keçirilmədən hakimiyyətə gəlmiş, daha doğrusu, özünü prezident elan etmiş Ayaz Mütəllibov indiyədək həyasızcasına iddia edir ki, o, prezidentdir və hakimiyyət müddətinin qurtarmasına hələ bir ildən çox qalır. Burada əyləşənlərin hamısı bilir ki, o vaxt prezident seçkiləri keçirilməmişdir. Həmin bu Ayaz Mütəllibov son vaxtlar bir neçə qəzetə müsahibələr verərək, Azərbaycan Respublikasını istənilən ölkəyə satmağa hazır olduğunu, daha doğrusu, Azərbaycanı quberniyalara parçalayaraq satmağa hazır olduğunu açıq şəkildə elan edir ki, təki onu bu quberniyalardan birinə başçı qoysunlar. Alçaqlığın və əcilaflığın da yəqin ki, bir həddi olmalıdır. Lakin çox təəssüf ki, bu da yoxdur.

Heç də təsadüfi deyil ki, Bakıda bu hadisələr baş verəndə Surət Hüseynov Moskvadan bütün dünyaya elan edirdi ki, Mütəllibovla biz Azərbaycana gedib sabitliyi təmin edəcək və dövlətə rəhbərliyi öz üzərimizə götürəcəyik. Bilirsiniz, ola bilər ki, pul basaraq hansısa televiziyaya belə bir müsahibə verəsən. Amma əgər sənin verdiyin həmin pul Azərbaycan xalqı dediyin millətin əlli-altmış-yetmiş nəfərinin qanı bahasına başa gəlirsə, sən hansı millətin nümayəndəsisən?! İndi haradasınız, niyə gəlib oturmadınız?

Xalqın övladları nahaq yerə həlak oldu. Nə üçün? Rövşən və Mahir Cavadov qardaşları nə vaxtdan hökmranlıq fikrinə düşmüşlər? O vaxtdan ki, gördülər bir qədər pul qazananda bir neçə nəfəri də yanlarına götürmək olar ki, onlara qulluq etsinlər, sonra fikirləşiblər ki, siyasi yol, başqa yol da gərək deyil, əsasən, pul qazanmaq lazımdır- pulla adamları ələ almaq olar. Ola bilər, pulla əlli-yüz adamı ələ alarsan. Lakin bütün Azərbaycan xalqını pulla ələ almaq mümkün deyil. Təəssüf ki, bunlar bütün Azərbaycan xalqını pulla ələ almaq fikrinə düşmüşlər. Əgər Azərbaycan xalqının işləyən hissəsi - bir milyon nəfəri bir ayda 27 milyard manat maaş alırsa, bu qardaşlar zavodlardan, fabriklərdən, şəxsi adamlardan, kommersantlardan, firmalardan 15 milyard manat pul götürmüşlər, bac-xərrac almışlar. Yəni dörd-beş nəfər bir milyon adamın aldığı maaşın yarısından çox pul əldə etmişdir. Belə şey olarmı?

Lakin bununla Azərbaycan xalqını ələ almaq olmaz, bu, baş tutan şey deyildir. Bu, xülyadır. Ölkədə ancaq və ancaq seçki yolu ilə hakimiyyətə gəlmək mümkündür. Seçkilər isə beş ildə bir dəfə olur. 1993-cü ilin oktyabrında Azərbaycanda seçkilər keçirilmişdir. Hakimiyyətə gəlmək istəyirsənsə, beş ilin başa çatmasını gözlə, 1998-ci ilin avqustunda namizədliyini irəli sür, seçkilər yolu ilə prezident ol. Quldurluq yolu ilə hakimiyyətə gəlmək olmaz. Yalnız savadsız, ağılsız və mübarizədə qalib gəlməyi bacarmayan şəxslər bu yola əl ata bilər, yəni müəyyən bir hərbi yolla hakimiyyətə gəlmək istəyərlər.

Bu qardaşlar həmin pulları qazanmaq üçün nədən istifadə etmişdir? Reket qüvvələrindən, Xüsusi Təyinatlı Polis Dəstəsindən. Təkcə bu gün bu işə cəlb olunmuş Xüsusi Təyinatlı Polis Dəstəsi yox, bir çox böyük cinayətkar dəstələr də bu qardaşların ətrafında olmuşlar. Bu qardaşların törətdiyi əməllər sayəsində, son beş gün ərzində Azərbaycanda onlarca adam həlak olmuşdur, hamısı da cavanlardır.

Bu gün ölkəmizin, dövlətçiliyimizin keşiyində, əsasən, Müdafiə Nazirliyi dayanmışdır. Heydər Əliyevin vaxtında yaradılmış Müdafiə Nazirliyi, ordu dayanmışdır. İlk vaxtlar Qorbaçovun və onun ətrafındakıların, sonra Qorbaçova qoşulan erməni lobbisinin, çox təəssüf ki, daha sonra Əbdürrəhman Vəzirovun, Ayaz Mütəllibovun, Xalq Cəbhəsinin, Boz Qurdların və sairənin 1986-cı ildən 1993-cü ilədək yeganə arzusu Heydər Əliyevi fiziki cəhətdən məhv etmək idi. Niyə? Şübhəsiz ki, 1986-cı ildə - Qorbaçov artıq baş katib olarkən Heydər Əliyevin Siyasi Bürodakı çıxışları onun əsla xoşuna gəlmirdi, çünki ona cavab vermək üçün gərək ağlı olaydı. Daha doğrusu, gərək Heydər Əliyev səviyyəsində ağlı olardı. Qorbaçov erməni amilindən çox ustalıqla istifadə edərək, 1987-ci ilin axırında Heydər Əliyevi Siyasi Bürodan uzaqlaşdırdı. Nə məqsədlə? Dağlıq Qarabağ məsələsini qaldırmaq istəyirdilər və üstündən heç ay yarım keçməmiş qaldırdılar. Bunları, yəqin bilirsiniz. Lakin mən bir də təkrar etməliyəm ki, hamı bilsin, yadından çıxarmasın. Nəticəsi nə oldu? Azərbaycan xalqını böyük bir təhlükəyə, fəlakətə atdılar və xalqımız bu günədək həmin fəlakətin içindədir.

1988-ci ildə hakimiyyətə gələn bədbəxt Vəzirov,- onun hansı millətdən olduğu bilinmir, tutaq ki, familiyasına və ya atasının adına görə azərbaycanlıdır,- Dağlıq Qarabağ barədə fikirləşmək əvəzinə bütün həyatını Heydər Əliyevə qarşı böhtanlar yaymağa həsr etdi. Dağlıq Qarabağ əldən gedirdi, lakin bütün bunlar onun yadından çıxmışdı. O, özünün şəxsi hikkələrini və yuxarıdan olan göstərişləri əsas tutaraq, bütün fəaliyyətini Heydər Əliyevi Azərbaycan xalqının gözündən salmağa yönəltdi.

Ayaz Mütəllibov da bu işlərlə məşğul oldu, özü də daha çirkin, daha məkrli şəkildə. Nə üçün? Məgər məşğul olmalı problemlər yox idi?

Xalq Cəbhəsinin bütün fikri-zikri bu idi ki, Heydər Əliyev Azərbaycanda olmasa, onların işləri düzələcək. O zaman Heydər Əliyev Naxçıvanda idi və oranın Azərbaycanın qalan ərazisi ilə, demək olar, əlaqəsi yox idi.

Lakin xalqın ən böyük xoşbəxtliyi ondadır ki, Heydər Əliyev sağ qaldı. İstəyirəm ki, xalqımız bunu bir daha başa düşsün. Yəni əgər XX əsrin axırında Azərbaycan xalqının qazandığı iki şey varsa, biri onun müstəqilliyi, ikincisi də Heydər Əliyevin sağ qalaraq, Azərbaycan Respublikasının Prezidenti olmasıdır. Bunu başa düşmək çətin deyildir. Lakin mən yenə çox sadə dildə başa salmaq istərdim. Başa düşmək istəməyən qoy başa düşməsin. Lakin biz bunu başa düşməyincə Azərbaycanda müəyyən müvəffəqiyyətə, irəliləyişə nail ola bilməyəcəyik.

Kimdir Heydər Əliyev? Heydər Əliyev 1969-cu ildən, kommunist rejimi dövründə Azərbaycan Kommunist Partiyasına rəhbərlik edən şəxsdir. 1969-cu ildən 1982-ci ilədək Azərbaycana qoyulan vəsaitin o biri respublikalara nisbətən 3-4 dəfə artırılmasına nail olan şəxsdir. 1992-ci ildə hesablayanda ki, kimin nə qədər borcu var, idxal - ixracı nə qədər olmuşdur, Azərbaycanın 1,5 milyard dollar müsbət balansı oldu. Əgər Heydər Əliyev olmasaydı, bu balans mənfi 1,5 milyard dollar olacaqdı. Kim buna inanmırsa, mən beş dəqiqəyə sübut edə bilərəm. Heydər Əliyev olmasaydı, 1993-cü il iyunun 4-də vətəndaş müharibəsinin qarşısını kim alacaqdı? Kimdir o qüvvə, kimdir o lider! - Dursun, desin! Belə şəxs yoxdur. Heydər Əliyev olmasaydı, 1994-cü ilin oktyabrında dövlət çevrilişi cəhdinin qarşısında kim duracaqdı? Heydər Əliyev olmasaydı, bu gün dövlətçiliyimizin, müstəqilliyimizin əleyhinə yönəldilən bu hərəkətin qarşısında kim dayanacaqdı? Heç kim!

Azərbaycanda bütün siyasi partiyalar, cəmiyyətlər, - sözsüz ki, öz fikri olmaq şərti ilə, əlbəttə, kimsə rəngləri müəyyən dərəcədə başqa cür görə bilər, - bilməlidirlər ki, Heydər Əliyevə baxanda daltonik olmaq olmaz. O, Azərbaycan xalqının yeganə şəxsiyyətidir ki, onun ətrafında birləşmək lazımdır.

Cənab Prezident, istəyirəm qeyd edəm ki, Azərbaycan Müdafiə Nazirliyi bu çətin günlərdə yüksək mütəşəkkillik göstərdi. Sizin həmin yetirmələriniz, yəni bu gün bizim dövlətimizi, xalqımızı, dövlətçiliyimizi qoruyanların hamısı 1993-cü ilin dekabrından sonra orduya gəlmiş, müharibədə iştirak etmiş cavanlardır. Onlar bu əməliyyatları çox mərdliklə, kişiliklə apardılar. Hamımız onlara minnətdar olmalıyıq ki, qəfildən hücum edilməsinə baxmayaraq, dörd nəfərin alçaqlıqla bir dəqiqə ərzində öldürülməsinə baxmayaraq, bir addım da olsun geri çəkilmədilər. Eyni zamanda, onu da qeyd etməliyəm ki, polis qüvvələri həddən artıq zəifdir, dövlətçilikdən başı çıxmır, öz prezidentlərinə, dövlətçiliyinə layiq deyildirlər. Əlbəttə, hamısı yox, bir hissəsi. Görünür, həddən artıq rüşvət almaqdan əlavə, gərək xalqı, dövlətçiliyi də müdafiə edə biləsən. Ona görə də polis sistemində olan şəxslər gərək bundan nəticə çıxaralar.

Dövlət təşkilatlarımızın bir çoxu dövlətçiliyimiz naminə çox fəal, yüksək səviyyədə işlədilər. Əgər Azərbaycan xalqının dahi, yeganə görkəmli oğlu Heydər Əliyev olmasaydı, bu işlər heç vaxt həyata keçə bilməzdi.