Şəhid Elcan Məmmədovun atası: O, mənim yarımçıq qalmış missiyamı ən ali səviyyədə tamamladı
Bakı, 9 avqust, AZƏRTAC
Vətən uğrunda canları bahasına tarix yazan şəhidlərimizin həyat və döyüş yolunun işıqlandırılması, onların əziz xatirəsinin yaşadılması hər birimizin mənəvi borcudur. Belə qəhrəmanlardan biri də Vətən müharibəsində şücaəti ilə adını tarixə yazan, Azərbaycan Ordusunun leytenantı Elcan Məmmədovdur. O, sağ olsaydı, bu gün 37 yaşını qeyd edəcəkdi…
AZƏRTAC xəbər verir ki, Elcan Məmmədov 1989-cu il avqustun 9-da Tərtər şəhərində anadan olub. Orta təhsilini Sabunçu rayonunda N.Rzayev adına 169 nömrəli tam orta məktəbdə alıb, sonra Azərbaycan Texniki Universitetində Maşınqayırma ixtisası üzrə ali təhsilə yiyələnib. Gənc yaşlarında ailə quran Elcanın həyat yoldaşı Gülnarə Məmmədova, övladları Ayan və Ramal onun yadigarlarıdır.
2011-2012-ci illərdə müddətli həqiqi hərbi xidmətdə olan Elcan Məmmədov sonradan uşaqlıq arzusunun arxasınca gedib. O, 2018-ci ildə Azərbaycan Ordusunun Təlim və Tədris Mərkəzində zabit hazırlığı kursunu müvəffəqiyyətlə bitirib və leytenant hərbi rütbəsi alıb. Daşkəsən və Goranboy rayonlarında yerləşən hərbi hissələrdə xidmət edib, 2020-ci ilin iyulunda Tovuz istiqamətində gedən döyüşlərdə iştirak edib. 2020-ci il sentyabrın 27-də başlayan Vətən müharibəsi zamanı Ağdərə rayonunun Talış kəndi istiqamətində gedən döyüşlərdə son nəfəsinədək döyüşərək şəhidlik zirvəsinə ucalıb. O, paytaxtın Sabunçu rayonunun Ramana qəsəbəsində dəfn olunub.
Elcanı tanıyanların yaddaşında o, ilk növbədə, mərhəmətli, təvazökar və insanpərvər insan kimi qalıb. Dostları ona təsadüfən "Sülh göyərçini" demirdilər. Harada kiçik bir inciklik yaranırdısa, Elcan hamını bir araya gətirir, səmimi söhbəti ilə küskünlükləri aradan qaldırırdı. O, qayğıkeş övlad, sədaqətli həyat yoldaşı, mehriban ata idi.
Şəhidin anası Sahilə Məmmədova AZƏRTAC-ın müxbiri ilə söhbətində deyib: “Elcan bizim üçün təkcə övlad deyildi, ailəmizin ilki, dayağı, qüruru idi. Uşaqlıqdan ağıllı, tərbiyəli, mərhəmətli və insanlara kömək etməyi sevən olub. Hərbçi olmaq onun uşaqlıq arzusu idi və bu peşəni Vətən qarşısında müqəddəs borc hesab edirdi. Müharibəyə elə ruh yüksəkliyi ilə yollandı ki, sanki bayrama gedirdi. Sentyabrın 27-də mənə göndərdiyi son səsli mesajı bu günədək telefonumdan silə bilmirəm. Elcanı tez-tez yuxularımda görürəm. Mənə deyir ki, “Ana, sən ağlayanda mən də ağlayıram”. Hətta bir dəfə onu yuxumda Azərbaycanın Milli Qəhrəmanı, şəhid general-mayor Polad Həşimovla bir yerdə görmüşdüm. Polad Həşimov Elcanın komandirlərindən biri olub. O, şəhid olanda Elcan ağır sarsıntı keçirib. Deyirdi ki, Polad Həşimovun yoxluğuna alışmaq çox çətindir. O, həm peşəkar zabit, yüksək insani keyfiyyətlərə malik komandir, həm də çox gözəl ürəyə malik insan idi. Çox keçmədi oğlum öz sevimli komandirinə cənnətdə qovuşdu…
Elcan harada olurdusa, insanlara sevgi, birlik və mərhəmət bəxş edirdi. İnanıram ki, Allah onu şəhidlik zirvəsinə ona görə ucaltdı ki, adı və xatirəsi hər zaman insanların qəlbində yaşasın”.
2020-ci il sentyabrın 25-də qısa məzuniyyətə gələn Elcan ailəsi ilə görüşərək yenidən xidmət yerinə qayıdıb. O, müharibənin başlandığı gün artıq ön xətdə idi. Cəbhəyə yollanmazdan əvvəl sosial şəbəkədə paylaşdığı şəkil və “Əzizlərim, mən gedirəm. Əgər qayıtmasam, məni bağışlayın...” yazısı onu tanıyan hər kəsin yaddaşında dərin iz qoyub.
Elcanın Birinci Qarabağ müharibəsi veteranı olan atası Zöhrab Məmmədov deyir ki, oğlu ondan həmişə döyüşlər haqqında soruşar, Ordumuzun gücünə ürəkdən inanardı. Vətən müharibəsindən bir gün əvvəl onu xidmət yerinə yola salan da atası olub: “Elcan mənim üçün təkcə oğul yox, həm də ən yaxın dost idi. Müharibə haqqında tez-tez söhbət edər, Azərbaycan Ordusunun torpaqlarımızı mütləq azad edəcəyinə inanardı. Sentyabrın 26-da onu Lökbatana qədər özüm apardım. Yol boyu dedi ki, “Ata, əgər müharibə başlasa, qalib gələcəyik və torpaqlarımızı azad edəcəyik”. Müharibə başlayan gün isə həyat yoldaşına “Oğluma deyərsiniz ki, atası ilə fəxr etsin” yazıb. Mənə yalnız bir vəsiyyətini etdi – ailəsini Naftalandan Bakıya gətirməyimi istədi. Döyüş yoldaşlarının dediyinə görə, ilk döyüşdə ayağından yaralansa da, geri çəkilməyib və “Biz geri çəkilsək, irəli kim gedəcək?”, - deyərək əsgərlərinin yanında qalıb. Sonradan snayper gülləsinə tuş gələrək şəhid olub. Elcan son nəfəsinə qədər döyüşərək o uca zirvəni fəth etdi. Ata üçün övlad itkisi sağalmayan yaradır. Amma oğlumun Vətən uğrunda canından keçməsi ömür boyu hiss edəcəyim ən böyük qürur duyğusudur. O, mənim yarımçıq qalmış missiyamı ən ali səviyyədə tamamladı, məni illərdir çiynimdə gəzdirdiyim ağır yükdən xilas etdi”.
Hazırda Elcan Məmmədovun adı vaxtilə yaşadığı evin yerləşdiyi küçəyə verilib. Evlərinin yaxınlığında onun xatirəsinə bulaq inşa olunub. Hər gün həmin bulaqdan su içən insanlar şəhid zabitin ruhuna dualar oxuyur, onu ehtiramla anırlar.
Elcanın ən böyük arzularından biri oğlunun gələcəkdə polis olması idi. Bu gün Ramal atasının qəhrəmanlığından örnək alaraq böyüyür. O, tez-tez nənə və babasına polis peşəsi, şəhidlik və atası haqqında suallar verir. “Polislər də şəhid olurlar?”, “Şəhid olmaq üçün nə etmək lazımdır?”, “Mən nə etsəm, məni də atamın yanında dəfn edərlər?” kimi suallar verir.
Bu gün şəhidin övladları atalarının adı, onlar üçün açdığı yolla addımlayaraq Vətən sevgisi ilə böyüyür, ailəsi isə Elcanın onlara miras qoyduğu dürüstlük, mərhəmət və vətənpərvərlik dəyərlərini yaşatmağı özünə ən müqəddəs vəzifə hesab edir.
Elcan Məmmədov fiziki olaraq doğmalarının yanında olmasa da, adı, qəhrəmanlığı, insanlığı və xatirəsi onu tanıyanların qəlbində yaşayır. Belə oğullar zaman keçdikcə unudulmurlar. Onlar xalqın yaddaşında əbədi yaşayaraq gələcək nəsillərə Vətən sevgisinin, fədakarlığın və sədaqətin ən parlaq nümunəsi kimi örnək olurlar.
Qeyd edək ki, şəhid leytenant Elcan Məmmədov Prezident İlham Əliyevin müvafiq sərəncamları ilə ölümündən sonra “Vətən uğrunda”, “Suqovuşanın azad olunmasına görə”, “Laçının azad olunmasına görə” medalları, həmçinin 3-cü dərəcəli “Vətənə xidmətə görə” ordeni ilə təltif edilib.
Bölmənin digər xəbərləri
