Bakı, 17 may, Səbinə Mütəllim-zadə, AZƏRTAC

AZƏRTAC beynəlxalq müsabiqələr laureatları olmuş Azərbaycanın gənc istedadlı musiqiçiləri haqqında məqalələr silsiləsini davam etdirir.

Növbəti həmsöhbətimiz Rauf Hacıyev adına 15 nömrəli musiqi məktəbinin 9-cu sinif şagirdi, pianoçu, bir çox respublika və beynəlxalq müsabiqələrinin iştirakçısı və laureatı Cəmil Sədizadədir.

Cəmil ümumtəhsil məktəbinin 9-cu sinfində oxuyur. Fənlərdən biologiya və riyaziyyata üstünlük verir. Filmlərlə bağlı əşyaları kolleksiya şəklində yığır. Yeniyetmə sevimli pianoçulardan Marta Arqerix və Vladimir Horovitsı, eləcə də Yudja Van və Yevgeni Kisini qeyd edir. Musiqiyə sevgisi erkən uşaqlıqdan yaranıb. Musiqi məktəbində 6 yaşından oxuyur və Əməkdar mədəniyyət işçisi Tamilla Məmmədovanın şagirdidir.

“Musiqiçilər ailəsində böyüyüb başa çatmışam. Atam tar ifaçısıdır, evdə həmişə musiqi səslənib, - deyə pianoçu qeyd edir. – Fortepianoya həvəsimi görən atam məni musiqi məktəbinə gətirdi. Hamı düşünürdü ki, atamı nümunə götürərək tar ifaçısı olacağam. Lakin mən fortepianonu seçdim”.

Cəmil çoxsaylı regional və beynəlxalq musiqi müsabiqələrin laureatı, bir çox konsert, festival və layihələrin iştirakçısıdır. Pianoçunun mükafat və xidmətlərinin siyahısı 4 səhifədə yer alıb. Yeniyetmə 2015-ci ildən Bakı Şəhər Mədəniyyət və Turizm Baş İdarəsi tərəfindən yaradılmış “İstedadlar Mərkəzi”nin üzvüdür.

Cəmil qeyd edir: “İştirak etdiyim ilk müsabiqə Estoniyanın Narva şəhərində olub. Bu, İohann Sebastyan Bax adına müsabiqə idi. Çox cəlbedici idi! Müsabiqədə ilk dəfə çıxış etdiyimə görə çox həyəcanlı idim. Amma hər şey gözəl oldu”.

Cəmilin sözlərinə görə, onun üçün ən yaddaqalan bu qəbildən tədbir Moskva şəhərində keçirilən Vladimir Kraynev adına müsabiqə idi. Bu müsabiqə üç mərhələ və finaldan ibarət olub. Cəmil iştirakçılar arasında yaşca kiçiyi idi.

“Mən 8 yaşında idim, rəqiblərimin isə 14 yaşı vardı. Yüzdən çox iştirakçı arasında ilk onluğa daxil ola bildim, tam üçüncü mərhələyə qədər, oradan yarımfinala yüksəlirsən”.

Müsabiqələrə hazırlıqdan danışan Cəmil deyir ki, proqram seçimindən sonra çox əziyyətli iş başlayır. Sinifdəki məşqlərlə yanaşı, istedadlı pianoçu bir qayda olaraq, gündə 6-7 saat ciddi olaraq evdə çalışmağa davam edir.

“Mən 12 yaşınadək valideyn nəzarətində olmuşam. Bəzən tənbəllik edirdim. Amma 12 yaşından sonra, mənə elə gəlir ki, incəsənətə daha sıx bağlanmağa başladım. Hətta evdə mənə pianoda daha az ifa etməyimi söyləməyə başladılar”, - deyə o qeyd edir.

Yeniyetmə deyir ki, çıxışlardan öncə o, hər zaman müəyyən dərəcədə həyəcan keçirir: “Həyəcanın olmaması mümkünsüzdür. Lakin ifaya başlayanda, əsərin xarakterini ifadə etməyə çalışanda, yaradıcılıq prosesinin əvvəlində artıq heç bir həyəcan olmur. Göz önündə hər hansı bir obraz canlanır və artıq həyəcana vaxt qalmır”.

2017-ci ildə Azərbaycan Respublikasının Prezidenti İlham Əliyevin Sərəncamı ilə Cəmilə Prezident təqaüdü verilib.

“Əlbəttə, bu yaşda Prezident təqaüdçüsü olmaq çox böyük qürurdur. Həmyaşıdlarım Prezident təqaüdçüsü olduğumu eşidəndə təəccüblənirlər. Ancaq mən heç vaxt özümü onlardan fərqli hesab etmək istəmədim. Mən onlardan heç nə ilə fərqlənmirəm. Hamımız uşağıq”, - deyə təvazökar gənc vurğulayır.

Cəmil Üzeyir Hacıbəyli adına Bakı Musiqi Akademiyasına, fortepiano sinfinə qəbul olunmaq və peşəkar pianoçu olmaq xəyalı ilə yaşayır. İstedadlı yeniyetmə deyir ki, müsabiqələrdə iştirakını davam etdirmək istəyir. O deyir: “Mən Asiya ölkələrində heç vaxt olmamışam. Koreya və Yaponiyaya səfər etmək, hər hansı bir müsabiqə və ya konsertdə iştirak etmək istərdim. Lakin ən çox Varşavada keçirilən Şopen adına müsabiqədə iştirak etməyi xəyal edirəm. Hələ ki, yaşla bağlı bu müsabiqədə iştirak edə bilmirəm, lakin ümid edirəm ki, bu tezliklə baş verəcək”.

Cəmil deyir ki, heç vaxt öz qarşısına hansısa konkret həddə çatmaq məqsədi qoymayıb. Pianoçu hesab edir ki, irəli getmək, öz üzərində dayanmadan işləmək və hər dəfə qarşıya yeni bir vəzifə qoymaq lazımdır. Müəllim Tamilla Məmmədova şagirdi haqqında böyük məmnuniyyətlə danışır: “Cəmilin atası onu məktəbimizə gətirəndə dedim ki, uşaqla bir ay işləməliyəm, onu sinfimə qəbul edib-etməyəcəyimi sonra deyəcəyəm. Mən bir ay onunla işlədim və bacarıqlı bir oğlan olduğunu gördüm. Biz məşq etməyə başladıq. Cəmil yaşına görə çox ağıllıdır. Mən o zaman hiss etdim ki, bu oğlan çox gözəl pianoçu olacaq”.

Moskvada Tamilla xanım və Cəmil ilə bağlı çox maraqlı bir hadisə baş verib. Bu hadisə haqqında hətta qısa komediya filmi də çəkmək olar. Tamilla xanım deyir: “Günlərin birində mənə nazirlikdən zəng etdilər və dedilər ki, Kremldə konsert keçiriləcək, Putinin Simfonik Orkestri çalacaq və oraya şagird göndərmək lazımdır. Mən dərhal Cəmil haqqında düşündüm. O vaxt mənim yetkin tələbələrim də var idi, amma uşaqlarla bağlı intuisiyam var və intuitiv olaraq Cəmili seçmək lazım olduğunu hiss etdim. Ona Bethovenin ilk konsertini verdim. Bu əsər Cəmilin yaşına görə deyildi! Onun cəmi 8 yaşı var idi. Biz hazırlaşdıq və Moskvaya uçduq. Kremlin sarayındakı salon çox böyükdür ... Nəhəng salon və Putinin simfonik orkestri! Biz məşq etməyə başladıq və daha sonra mən Cəmil barəsində yanılmadığımı başa düşdüm. Bu konsert texniki cəhətdən onun yaşına görə deyildi, amma o hər şeyi dərk etdi. Orkestr orta bir temp götürmüşdü... Adətən orkestr və dirijor özlərini sığortalayırlar. Uşaq əsərin öhdəsindən gəlsin deyə, təmkinlə çalırlar. Odur ki, onlar yavaş bir temp götürdülər, Cəmil hər şeyi düzgün ifa etdi. Məşqdən sonra ona deyirəm ki, konsertdə öz parçanı öz tempinlə ifa edərsən və onlar sənin ardınca gedəcəklər. Mən onu təhrik etdim (gülür). Səhnəyə çıxmazdan əvvəl ona dedim ki, sən öz tempini götür! O, səhnəyə çıxdı, oturdu, baxdı ki, oturacaq onun üçün bir az alçaqdır. Sonra ayağa qalxdı və oturacağı qaldırmağa başladı. Yenidən oturdu, baxdı ki, yox, yenə rahat deyil. Təkrar onu lazımi hündürlüyə qaldırmağa başladı. Bütün orkestr və dirijor isə onu gözləyirdi. Salonda hamı o qədər gülürdü ki, tədbirdə bütün səfirliklərdən nümayəndələr var idi, onlar çox tələbkar tamaşaçılardır. Bunu görmək lazım idi! Balaca oğlan. Çox toppuş bir uşaq idi, o, indi arıqlayıb. Nəhayət o, oturdu. Orkestr çalmağa başladı. Məşqdə olduğu kimi orta templə. Və dərhal (zümzümə edir)... cəsarətlə öz tempində ifa etdi! Orkestr də onun arxasınca. Qərarımda haqlı olduğuma əmin oldum. Hər şey çox gözəl alındı. Cəmil hər şeyi mükəmməl ifa etdi. Bütün keçidləri. Dirijor onun ifasından razı qaldı. Hamı onu ayaq üstə alqışlayırdı”.

Tamilla xanımın sözlərinə görə, böyük uğurlarına baxmayaraq, Cəmil həmişə çox təvazökar davranıb və indi də elədir: “O, heç vaxt öyünmür, çox sadədir, çox tərbiyəlidir, təkəbbürlü deyil, danışanda sözümü kəsmir, yəni nəsə səhv olsa, onu nəzərə alır”.

Söhbətdə Rauf Hacıyev adına 15 nömrəli musiqi məktəbinin direktoru Sevil Ələkbərova da iştirak edir.

Sevil xanım deyir: “Cəmilin atası Azərbaycanın Əməkdar artisti Əliağa Sədiyevdir. O, atasının zirvədə olduğu ailədə böyüyüb. Eyni zamanda, nə qədər zirvədə olsa da, onun atası o qədər sadə, təvazökar bir insandır və nümunə olaraq, onun gözünün önündədir. Bundan əlavə, pedaqoqdan çox şey asılıdır. Müəllim yalnız notları öyrədən insan deyil. Tamilla xanım həmişə şagirdlərini şəxsiyyət kimi yetişdirir. Bütün bunlar onun məktəbinin mühitidir. Uşaqda uğurdan başgicəllənmə olmamalıdır. Cəmil yaşına görə çox uğur əldə edib! O, eyni zamanda, həm də çox sadə, tərbiyəli və ağıllıdır. Gələcəkdə onu dünyanın müxtəlif ölkələrində solo konsert verəcək məşhur pianoçu kimi görürəm”.

Tamilla xanım əlavə edir: “Mən isə ona parlaq, yaxşı yol arzulayıram. Mənə elə gəlir ki, o, bundan da böyük nailiyyətlər qazanacaq. Mən tələbələrimlə fəxr edirəm. Fəxr edirəm ki, Azərbaycanda belə istedadlı uşaqlarımız var. Onların gələcəyi respublikamızın uğurudur!”