Xəzərin müxtəlif sahillərində eyni talelər
Astana, 30 iyul, AZƏRTAC
Bu yaxınlarda Astanaya gəldim və Azərbaycan Dövlət İnformasiya Agentliyinin (AZƏRTAC) xüsusi müxbiri qismində fəaliyyətə başladım.
Qazaxıstana təyinatım təkcə peşə borcumu yerinə yetirmək baxımından deyil, həm də Azərbaycan və qazax xalqlarının ortaq tarixinə nəzər salmaq nöqteyi-nəzərindən unikal imkan oldu.
Qazaxıstan Respublikasının dövlət orqanlarının internet saytlarını nəzərdən keçirib təhlil edərkən Azərbaycanla bağlı xeyli sayda məlumatla rastlaşdım. Bu məlumatlar təhsil və müdafiədən tutmuş yüksək səviyyəli səfərlərə qədər müxtəlif sahələri əhatə edir.
Qazaxıstan mətbuatında, dövlət resurslarında Azərbaycan mövzularına belə diqqət yetirilməsi ölkəmizə göstərilən diqqətin təzahürüdür.
Qazaxıstan təkcə qonşu deyil, həm də ümumi mədəni dəyərləri və iqtisadi maraqları bölüşdüyümüz dost dövlət kimi tarixən Azərbaycan xalqı üçün mühüm rol oynayıb. Bu ölkədə insanların Azərbaycana münasibəti ilə bağlı sadə bir misal çəkəcəyəm.
Bu günlərdə kafedən çıxarkən yerli olmadığımı anlayan obyekt inzibatçısı soruşur: -Haralısınız?
-Azərbaycanlı, - deyə cavab verirəm.
-Biz hamımız Qarabağ haqqında məlumatlıyıq, - deyə inzibatçı Azərbaycan Ordusunun torpaqlarımızı işğaldan azad etməsinə toxunaraq coşqunluqla deyir.
Qazaxıstan və Azərbaycanın taleyi bir çox cəhətdən oxşardır. Xəzər dənizi üzrə həmsərhəd ölkələrimizin oxşar tarixi var, xalqlarımız ortaq türk köklərinə malikdir. Hər iki dövlət faciəli dövrlər yaşasa da, öz milli kimliyini və mədəniyyətini qoruyub saxlaya bilib.
Ötən əsrdə Azərbaycanın görkəmli xadimləri buraya sürgün edilib, on minlərlə insan sovet hökumətinin Qazaxıstan ərazisində yaratdığı müxtəlif düşərgələrdə yerləşdirilib. Həmin çətin vaxtlarda qazaxlar bu torpaqlara sürgün edilən, burada özlərinə daha bir Vətən tapan azərbaycanlılara bacardıqları qədər dəstək olublar.
Xalqlar arasındakı dərin əlaqəyə misal olaraq ailə arxivimizdən bir əhvalatı misal çəkə bilərəm.
Qazaxıstanda sürgün zamanı Almatı yaxınlığındakı sovxoza yaxın bir məkanda dünyasını dəyişən azərbaycanlı qadınlardan olan ulu nənəm Gülüstan ölməzdən əvvəl qəbrinin üzərinə taxta deyil, dəmir məzar daşı qoyulmasını xahiş etmişdi. İstəyirdi ki, məzar itməsin, oğlu Abbas nə vaxtsa buraya gəlib onu tapsın.
Təəssüf ki, o, bunu edə bilmədi, lakin onilliklər sonra Gülüstan nənənin nəslinin nümayəndələri onun məzarını tapdılar, orada mərmər məzar daşı qoydular.
Bu gün Qazaxıstanın müasir paytaxtı Astananın - çölün ortasında yaradılmış şəhərin küçələri ilə gəzərkən istər-istəməz qazax xalqının keçdiyi çətin yol haqqında düşünürsən. Zəngin və qürurlu tarixə malik olan Qızıl Ordanın qurucularının övladları - qazaxlar yeni nailiyyətlərə doğru irəliləməkdə davam edirlər.
İzdihamın arasındakı insanların üzlərinə baxarkən keçmişin, indinin və gələcəyin bir-biri ilə vəhdətini hiss edirsən. İşim çayının sahilində izdihamın arasında yolumu itirirəm, sahildə insanlar gəzir, həyatdan həzz alır, gənc ifaçıların musiqilərini dinləyirəm. Bəlkə də rastlaşdığım, təsadüfən yoldan keçənlərdən bəzilərinin əcdadları ulu nənəmin son arzusunu yerinə yetirənlərdən biri olub.
Bu yaxınlarda, Astanaya gəlməmişdən əvvəl “Qurd oğlu” tarixi romanını tamamladım. Burada digərləri ilə yanaşı, ötən əsrin 30-cu illərində Qazaxıstanda baş verən hadisələri əks etdirdim. Üstəlik, kitabı yazanda ağlıma belə gətirmirdim ki, tezliklə bir müddət əcdadlarımın yaşadığı, taleyi romanda öz əksini tapmış o bölgələrdə olacağam.
Lakin bunların hamısı artıq keçmişdə qalıb, bu barədə dərsliklərdə və tarixi materiallarda yazılıb. Bu gün münasibətlərə və əməkdaşlığa böyük önəm verən müstəqil Azərbaycan və Qazaxıstan var və bu əlaqələri inkişaf etdirən xalqlarımızın şəxsi hekayələri var.
Mən isə Almatı yaxınlığındakı sovxozu və ölümündən əvvəl öz nəslinin nümayəndələrinin nə vaxtsa onun məzarını tapsınlar deyə tək bir məqsədlə taxta deyil, dəmir qəbir daşı quraşdırılmasını xahiş edən ulu nənəmin məzarını ziyarət etmək üçün bir fürsət axtarıram.
AZƏRTAC-ın xüsusi müxbiri
Astana
Bölmənin digər xəbərləri
