Vəhşilik alicənablıq ilə qonşu olanda...
Bakı, 26 fevral, AZƏRTAC
Bu həftə Kütləvi İnformasiya Vasitələrində erməni işğalından azad edilən Xocavənd rayonunun Edilli kəndi ərazisində təqribən 10-15 nəfərin meyitlərinin qalıqlarından ibarət kütləvi məzarlıq aşkar edilməsi barədə xəbər yayılıb. Kütləvi məzarlığın olduğu yeri xarici ölkə və yerli KİV-lərin təmsilçiləri ziyarət edib, bu faktı öz gözləri ilə görüb inanmaq, şəklini çəkmək və öz nəşrləri üçün reportaj hazırlamaq imkanı əldə ediblər.
1993-cü il avqustun 28-də erməni işğalçıları tərəfindən əsir götürülən Şəmsi Şıxəliyev kütləvi məzarlığın yerini tapmaqda kömək edib. Məlum olub ki, Edilli ermənilər tərəfindən həbs düşərgəsi kimi istifadə olunub, orada azərbaycanlı hərbi əsirlər və girov götürülən dinc sakinlər işgəncələrə məruz qalıblar. Şübhə var ki, əsirlər öldürüləndən dərhal sonra onların daxili orqanları terrorçular tərəfindən bu “mal”ın alverçilərinə satılırdı. Bu barədə Markar Melkonyan “Mənim qardaşımın yolu” adlı kitabında utanmadan etiraf edib...
Qəbiristanlıqlardan məhəccərləri çıxaran, azərbaycanlılara məxsus qəbirüstü daşları yenidən pardaxlayaraq elə öz ermənilərinə satan, qəbirləri qazıyaraq meyitlərin dişlərindən qızıl koronkaları çıxaran barbarlar güllələnən azərbaycanlı qadınların və uşaqların daxili orqanlarını çıxarmaqdan da çəkinməzdilər.
Azərbaycan Prezidentinin köməkçisi Hikmət Hacıyev Edillidəki dəhşətli tapıntı barədə bu günlərdə özünün tviter səhifəsində paylaşım edib, mətnlə yanaşı cinayət yerindən çəkilmiş fotoları da dərc edib. Aşkar edilmiş məzarlıq Birinci Qarabağ müharibəsi dövründən itkin düşən 4 min azərbaycanlının hələ də naməlum taleləri barədə bir daha xatırladır.
Azərbaycan Prezidenti İlham Əliyev öz çıxışlarında həmin insanlar barədə dəfələrlə danışıb. Bununla belə, İrəvanın minalanmış sahələrin xəritəsini verməkdən imtinasını gələcəkdə hipotetik “revanş” halında hərbi taktika baxımından (bu, özü-özlüyündə ağlasığmaz fikirdir) bəlkə də necəsə izah etmək olar, amma erməni tərəfinin 30 il bundan əvvəl ölənlərin qohumlarına öz doğmalarının meyitlərinin qalıqlarını tapmağa və onları, necə deyərlər, “insan kimi” yenidən basdırmağa kömək etməmək arzusunu heç cür izah etmək mümkün deyil.
Axı Bakı da belə izahedilməz və hər cür məntiqdən məhrum olan inadkarlıq göstərə və 44 günlük müharibədə ölənlərin meyitlərinin toplanmasında erməni tərəfinə rədd cavabı verə bilərdi, özü meyitləri yığar, çuxura tökər və üzərlərindən buldozerlə keçə bilərdi. Edə bilərdi və heç kim ona bu işdə mane ola bilməzdi. Dünyanın heç bir qüvvəsi! Lakin Bakı bunu etmədi, əksinə, alicənablıq göstərərək, Ermənistanın indiyədək davam edən axtarış işlərini aparmasına imkan yaratdı.
Bəs, məsələ nədədir? Niyə Ermənistan inadkarlıq edir və kütləvi məzarlıqların yerini gizlədir? Bəlkə ona görə ki, ekspertiza yaxın məsafədən, demək olar ki, dirəyərək kütləvi güllələnmə faktlarını müəyyən edə bilər? Görəsən, Ermənistanda bu ölkənin törətdiyi hərbi cinayətlərin üstünün açılmasından qorxmurlarmı? Qadınlar, uşaqlar, qocalar “qoçaq erməni şirləri”nə hansı müqaviməti göstərə bilərdilər? Əlbəttə ki, heç bir. Əslində, sürətlə qaçan qorxaq dovşan olan bu “şirlər”in “şücaəti” və “cəsarəti” məhz silahsız və köməksiz dinc vətəndaşlara çatıb.
Uzağa getmək lazım deyil! Bu günlərdə İrəvanda Avronest Parlament Assambleyasının iclasına qatılan azərbaycanlı deputatların qaldıqları otelə hücuma cəhd edən erməni dəstəsinin necə “qoçaqlıq” göstərməsini yada salaq. Gərək necə “cəsarət” sahibi olasan ki, öz paytaxtında toplaşıb və iki qonağın üstünə dəstə ilə gedəsən. Hələ azərbaycanlı deputatlara xidmət etməkdən imtina edən “Yasəmən” (yaxşı addır) restoranının sahibləri sosial şəbəkələrdəki erməni seqmentində nə qədər coşqun vəsf və alqışlar qazandılar. Təsəvvür edirsiniz, necə böyük “igidlikdir”! Kanallardan birinin admini, - gəlin, onu reklam etməyək, - iki azərbaycanlıya su ilə dolu butulka atmağa zalda bir dənə olsun belə erməni deputatın tapılmamasına çox təəccüblənmişdi. Bəli, elə belə də yazmışdı.
Qədim türklərdə bir alicənab ənənə həmişə olub və bundan sonra da olacaq: ən qatı düşmən və ya onun elçisi çadıra gələndə onu əziz qonaq kimi qarşılayır, hörmətli yerdə əyləşdirir, yedizdirir, səhəri gün isə mühafizə ilə sərhədədək yola salırlar ki, sənin ərazində olduğu müddətdə heç kəs ona toxunmasın. Bütün bu müddət ərzində o, sənin düşmənindir, lakin əgər o, sənin ərazində silahsızdırsa, həm də özü gəlibsə, o, sənin “əmanət”indir və sən ona cavabdehsən. Qonağı hətta o, sənin düşmənin olsa belə, öldürmək rüsvayçılıqdır.
Baxın, bizim həbsxanalarda artıq müharibədən sonra torpağımıza silahla gələnlərə necə yanaşırlar. Qonağı öldürmək və ona yemək verməmək üçün çox ağıla ehtiyac yoxdur, xüsusən də iki adamın üstünə izdihamla gedəsən (bu, ermənisayağı belədir). Bizdə vəhşilik hesab edilənlər, ermənilərdə coşqunluq yaradır. Azərbaycan tərəfi erməni idmançılarla və Ermənistandan olan digər qonaqlarla heç belə rəftar edərdimi?
Bu, alicənablığın vəhşiliklə qonşu olmasının nümunələrindən biridir. 44 günlük müharibədə məhv edilən ermənilərin meyitlərinin axtarılması və toplanması işlərini aparmağa icazə verməyimizin qarşılığında erməni tərəfinin Birinci Qarabağ müharibəsi dövründə kütləvi məzarlıqların yerləri barədə məlumatı bölüşməkdən imtina etməsi də həmin qəbildəndir.
Lakin biz artıq bu ziddiyyətə öyrəşmişik.
Bölmənin digər xəbərləri
