Bakı, 28 fevral, Anara Axundova, AZƏRTAC

AZƏRTAC Azərbaycanda fəaliyyət göstərən yoqa mütəxəssisləri ilə silsilə müsahibələri davam etdirir.

Növbəti həmsöhbətimiz hatha yoqası üzrə təlimatçı, Beynəlxalq Yoqa Federasiyasının, Rusiya Yoqa Federasiyasının və Beynəlxalq Yoqa Alyansının sertifikatlı müəllimi, çiy yemək həvəskarları ilə yoqlar arasında görüşlərin təşkilatçısı Anar Abbasovdur.

- Anar, yoqa sənin üçün nə deməkdir?

- Bu, mənim üçün həyat tərzidir. Fərdi mənliyin ali mənliklə əlaqəsidir. “Yoqa” sözünün mənalarından biri də cilovdur, yəni zehninizi ram etməyin bir yoludur. Yoqa azadlığa aparan yoldur. Ancaq bu sahədə səy göstərmək lazımdır.

Yoqa dərslərini öyrədəcəyimi heç düşünməmişdim. Hər şey öz-özünə baş verdi - necə deyərlər, karma belədir ...

- Yoqaya necə gəldiniz?

- Deyə bilərəm ki, hər şey uşaqlıqdan başlayıb. Çünki məni “həyatın mənası nədir?” sualı narahat edirdi. Hələ 15 yaşım olanda krişnaçılar və Bhaqavad Gita (Hindu fəlsəfəsinin əsas mətnlərindən biri – müəllif) ilə tanış oldum. O vaxtdan bəri özünü inkişaf etdirmə ilə məşğul olan, aydın yuxular, bədəndən kənar təcrübələr, astral səyahətlər edən çoxlu sayda müxtəlif insanla tanış oldum... Amma bu müddət ərzində təcrübələrimlə dərindən məşğul ola bilmədim: institutda oxuyurdum, işləyirdim, ailə qururdum... 2003-cü ildə, Moskvada yaşadığım vaxt mənə öz biznesimi daha çox inkişaf etdirmək imkanı verildi. Qi-Qong dərslərində iştirak etməyə başladım (ənənəvi Çin təcrübəsi – müəllif) – bizim Vyetnam istiqamətimiz var idi, Khi-Konq və dərslərə irsi şəfa verən Khan Thi rəhbərlik edirdi.

Bundan əvvəl Bakıda İlqar Səfərovdan “Baquajan” (Çin döyüş sənəti – müəllif) üzrə təhsil almışam. 2007-ci ildə Bronnikov metodunu öyrəndim – orada 2 mərhələni (V. Bronnikovun fikrincə, fövqəlgücləri inkişaf etdirməyə imkan verən üsul – müəllif) və yoqa və vegetarianlığın faydaları haqqında çox danışılan Gennadi Qonçarovun Moskva Hipnoz Məktəbi ilə tanış oldum. 2009-cu ildə mən Mixael Laytmanın Beynəlxalq Kabbala Akademiyasında dərslərdə iştirak etməyə başladım və daxili qrupun üzvü oldum. Amma sonradan bəzi məyusluqlarım oldu. 2012-ci ildə həyat yoldaşım və bir qrup krişnaçı ilə Vrindavana getdim. Səhər Kabbala dərslərindən qayıdandan sonra saat 3-dən səhər 6-ya kimi Krişnait mərkəzinə gedirdim. Hər gün Bhaqavad Gita ilə bağlı səhər mühazirələrində iştirak edirdim. Eyni zamanda, həyat yoldaşım və mən “Rovesnik” klubunda yoqa festivallarında və Andrey Verbanın dərslərində iştirak etdik. Mən əsarətdən uzaqlaşaraq yoqaya doğru getməyə başladım. 2013-cü ildə Vadim Zelandın Reallıq Transferi (ezoterik təlim – müəllif) ilə tanış olduqdan, həmçinin astral zəvvar Yuri Qreçuşkin və oruc tutan Konstantin Ropaevlə görüşdükdən sonra mən dövri oruc tutmaqla xam qida pəhrizinə keçməyə qərar verdim. 2014-cü ilin sonunda mən Andrey Verba ilə Aura yoqa düşərgəsində "Səssizliyə dalmaq" adlanan ilk Vipassana istirahətimə getdim. Ongünlük kursu bitirdikdən sonra Andrey Verba ilə söhbət etdim və o dedi: “Vişuddha çakranız inkişaf edib, sən yoqa müəllimi olmalısan...”. Bir həftə sonra Dmitri Lapşinovun "Svarqa" seminarına getdim, orada dərslərini sonradan dəyişdirməyə başladığım bir yoqa müəllimi ilə tanış oldum.

Mən ilk dəfə 2015-ci ilin fevralında yoqa müəllimini əvəz etdim. Dərsə tələbə kimi gəlmişdim. Gördüm ki, müəllim gecikib. Məşqləri özüm etməyə başladım. Digər tələbələr isə məndən hərəkətləri onlara göstərməyimi istədilər ki, təkrar edə bilsinlər. Sinifdə dərs deməyə başladım. Yoqa müəllimi otağa girəndə mən dərhal yerimi ona verdim və o dedi: “Yox, yox, davam et, bəlkə səni əvəz edərik”. Onun ikinci dərsi olmalı idi və mən tələbə olaraq yerimdə qaldım. Amma o, mənim üçün də idarə etməyi təklif etdi və mən də razılaşdım. Ona görə də müəllimləri əvəzləməyə, sonra dərs deməyə başladım.

- İstiqamətiniz barədə bizə məlumat verin.

- İstiqamətim dərsin əvvəlində klassik hatha yoqa asanas, nəfəs məşqləri - pranayama və sonunda meditasiyadır. Təcrübə, oynaqların boşalmasına səbəb olan statik və dinamik məşqlərin xüsusi hazırlanmış birləşmələrindən ibarətdir; bədəndə elastikliyin görünüşü; sağlamlığı gücləndirmək; idman, gözəl bir fiqurun görünüşü; zehni sakitləşdirmək, bütün bədəndə yüngüllük hissi və yaxşı əhvali-ruhiyyə.

- Sizcə, niyə son vaxtlar yoqa dünyada bu qədər populyarlaşıb?

- Çünki insan inkişafa meyilli olur. İnkişafı ləngitmək mümkün deyil, onu dayandırmaq olmaz, kim nə etsə də, qarşısına hansı maneələr qoyulsa da, insan yenə də azadlıq axtarır. O, yükdən azad olmaq istəyir. Və yoqa bu azadlığı verir. Mokşa – qurtuluş – yoqanın əsas məqsədi Samsara çarxından çıxmaq, hər şeydən azad olmaqdır.

- Bəs bilavasitə Azərbaycanı götürsək, niyə ölkəmizdə yoqa getdikcə populyarlaşır?

- Azərbaycan da dünyanın bir parçasıdır. Tipik olaraq, insanların çoxu yoqaya fiziki aspektdən gəlir. İdmanla məşğul olurlar, özlərini yaxşı hiss edirlər, bütün bunlar onların sağlamlıqlarına müsbət təsir edir. Pəhrizlərini dəyişməyə başlayırlar, vegetarianlığa, veqanizmə, xam qidaya keçirlər, gündəlik həyatda təmizləyici üsullardan istifadə etməyə başlayırlar və özlərini yüngülləşdirirlər. İnsanlar bunun nəticələrini görürlər. Bəzi insanlar bununla kifayətlənir. Bəziləri isə daha da irəli gedirlər - onlar müqəddəs kitabları öyrənməyə başlayırlar, öz müəllimlərini axtarırlar, geri çəkilməyə, aşramlara və sairə.

Azərbaycanda getdikcə daha çox insan yoqa ilə maraqlanır. Dərslərə müxtəlif yaşlarda olan qadınlar da, kişilər də gəlirlər. Bəzən valideynlər uşaqları ilə, yaxud cütlər - ər-arvad və ya bir qızla bir oğlan gəlirlər. Partnyor yoqa kimi bir istiqamət var. Cütlüklər birlikdə bir şey edə, birgə vaxt keçirə və bir-birlərinə diqqət yetirə bilsələr, bu, çox gözəldir.

- Anar, sizcə Azərbaycan torpağının hansısa xüsusi enerjisi varmı?

- İnsanların çoxu məsələn, Atəşgah, Qobustan, Beş Barmaq, Altı Ağac və sairə kimi güc məkanları, müqəddəs yerlər axtarır. Mən isə Azərbaycan xalqının nümayəndəsi kimi sevinirəm ki, Hindistandan olan yoqlar Atəşgahda atəşpərəstlər məbədini ziyarət ediblər, heç olmasa bu versiya belədir. Amma mən öz təbiətimə görə daha çox ruhani insanlarla, həm keçmişin, həm də dövrümüzün müdrikləri ilə və xüsusilə də Samadhinin dərin hallarına nail olanlarla maraqlanıram. Məsələn, biz Hindistanda olarkən Buddanın meditasiya etməyi sevdiyi mağarada, Buddanın qardaşı Anandanın meditasiya etdiyi, Qautama Budda Şakyamuninin təbliğ etdiyi müxtəlif yerlərdə, maarifləndiyi yerdə meditasiya edəndə, şəxsən mən çox böyük fərq hiss etmədim! Vipassana meditasiyasını tətbiq edərkən uzun müddət hərəkətsiz bir vəziyyətdə oturaraq bədəndəki nəfəs və hissləri müşahidə edirik. Bir qayda olaraq, ən maraqlı şeylər iki saatlıq belə meditasiyadan sonra başlayır və bunun anlamı odur ki, vacib olan yer deyil, qeyri-müəyyənlik qanununun qavranılması və dərk edilməsidir. Hər saniyə hər şey dəyişir, əbədi olmayan bir şeyə bağlanmağın mənası yoxdur...

- Yoqanın kömək edə biləcəyi müasir insanın ümumi problemini qeyd edə bilərsiniz?

- İnsanlığın əsas problemi eqoizm, yəni özü üçün həzz almaq istəyidir. Məsələ insanın onunla necə işləməsidir. İnsan öz istək və düşüncələrinin arxasınca gedirsə, tələlərə düşür və buna vaxt və həyat enerjisi sərf edir, bununla da “Yenidən Doğuş Çarxı” olan Samsara çarxında qalır. O, inkişaf etmir, sadəcə olaraq keçmiş həyatlarından gələ biləcək karma proqramlarını və təzahürlərini izləyir... Amma əgər insan yoqa ilə ciddi məşğul olmağa başlayırsa, bunun ardından enerjilərin, çakraların necə işlədiyini, kanallarla əlaqəsini, sublimasiya və enerjinin aşağı vibrasiyalardan daha yüksəklərə çevrilməsinin necə baş verdiyini başa düşmək və fərqində olmaq gəlir və o zaman insan şüurunun dərinliyinə çatır...

- Asanlıqla izlənilə bilən gündəlik yoqa ilə bağlı hansı məsləhətləri verə bilərsiniz?

- İdman edin, yemək vərdişlərinizi dəyişdirin, vegetarianlığa, veqanizmə və ya hətta çiy yeməklərə keçin. Təbiətin bioritmlərinə əməl etməyə çalışın, erkən yatın, tez qalxın, gündə iki dəfə yeməyə çalışın, daha yaxşısı, gündə bir dəfə və 15:00-dan gec olmayaraq. Sonra Ayurvedanı öyrənin, təbii ki, meditasiya etməyə və müntəzəm nəfəs məşqləri – pranayamaya başlayın. Müqəddəs ayələri öyrənin. Müdrik kişilərlə, dərin, güclü müəllimlərlə daha çox ünsiyyət qurun.

- Anar, indi eksperimentimizə keçəcəyik. Bu gün sizin rəhbərliyinizlə sadhu lövhəsində dayanmağa çalışacağam. Başlamazdan əvvəl bizə deyin ki, barmaqlar üzərində dayanmaq insana nə verir?

- Bu prosedur müalicəvi təsirə malikdir, həm enerji, həm də zehni səviyyədə canlılığı artırır. Yəni barmaqlar üzərində dayandıqdan sonra sakitləşirsən. Yığılmış hər şeydən, bütün duyğularınızdan bir partlayış olduqda, həmin an sakitləşirsiniz. “Sıfır” vəziyyətində olanda, sakitlik şəraitində xoş hisslərə qərq olursan və xoşagəlməz duyğulara girmirsən. Yəni, müşahidə prosesi var, özünü müşahidəçi rolunda tapırsan. Müşahidəçi rolunda olanda, artıq özünüzü bu oyunun “xarakterindən” ayırıb dərinliklərə gedə bilərsiniz.

Eksperimentə başlayırıq. Anar məndən ayaqqabılarımı çıxarıb sadhu taxtasının qarşısındakı lövhədə dayanmağımı xahiş edir. Birlikdə burnumuzdan bir neçə dərin nəfəs alırıq. Ardınca Anar məni qollarına söykənməyə dəvət edir və dirsəklərimin altından dəstək verərək yavaş-yavaş barmaqların üzərində dayanmağa kömək edir. Məncə, ən çətin və ağrılı məqam bütün bədənin ağırlığının bir ayağın üzərinə düşdüyü ilk addımdır. Sağ ayağımla lövhədə dayanıram. Özümə qalib gəlib ikinci ayağımı qoyuram. Barmaqların ucunda durmaq ağrılıdır. Mümkün qədər dərindən nəfəs almağa və hərəkət etməməyə çalışıram. Danışmaq belə çətindir, mən bunu ancaq pıçıltı ilə edə bilirəm. Beynimdə bircə fikir var: mən buradan nə vaxt enəcəyəm? Anar dirsəklərimin altından mənə dəstək olub nəfəs almağımı xatırladır. Bir neçə saniyədən sonra gözlərimi yummağa başlayıram, amma Anar məndən bunu etməməyi və onunla göz təması saxlamağı xahiş edir. Soruşuram nə vaxt enə bilərəm? Anar cavab verir ki, bir az da səbir etmək lazımdır. Deyir ki, öhdəsindən gələ bilərəm. Onun səsi sakit, yumşaq və inamlı səslənir. Bu, mənə çox kömək edir. Nə vaxtsa özümü rahatlamağa başladığımı hiss edirəm. Bədənimin nə qədər gərgin olduğunu anlayıram. Nə qədər rahat olsam, barmaqların ucunda dayanmaq bir o qədər asan olur. Nəfəsimin sakitləşməsini hiss edirəm. Düşüncələrim getdikcə yavaşlayır. Bu anda ağrını məndən ayrı bir şey kimi qəbul edirəm. Mən durub yan tərəfdən özümü izləyirəm. Hətta sadhu lövhəsində daha nə qədər dayana biləcəyimlə maraqlanıram. Ancaq tezliklə Anara hələ də enmək istədiyimi deyirəm. Anar mənə taxtadan düşməyə kömək edir: əvvəlcə sağ ayağımı yerə qoyuram, sonra sol ayağımı. Barmaqların ucundan sonra yerdə dayanmaq inanılmaz bir rahatlamadır. Atdığım hər növbəti addım böyük zövqdür. Gündəlik həyatda sadəcə gəzməyin nə qədər həzz olduğunu dərk etmirik. Özümə qalib gələ bildiyimi, bu kiçik, amma yenə də mühüm sınaqdan çıxdığımı düşünməkdən də məmnunluq duyuram. Çox ruhlandırıcıdır.