“Mən öz ağacımı əkmişəm”... - həyat yoldaşının şəhid Denis Əliyev haqqında xatirələri
Bakı, 8 oktyabr, AZƏRTAC
“Alina böyüyəcək, biz də səninlə hansısa bir həyət evində qocalana qədər yaşayacağıq və bağçamız da olacaq”. Denis Əliyev gələcəyini belə arzulayırdı. O, həyət evində ailəsinin, qızının və öz əlləri ilə əkdiyi ağacların yanında adi, sakit bir həyat təsəvvür edirdi. Lakin bu arzunu həyata keçirmək ona nəsib olmadı.
Bu gün Azərbaycanın ərazi bütövlüyü uğrunda döyüşlərdə şəhid olan Denis Əliyevin həlak olmasından altı il ötür. Həyat yoldaşı Aynurə Əliyeva AZƏRTAC-ın müxbiri ilə söhbətində onunla bağlı xatirələrini bölüşüb.
Denis Aleksandroviç Əliyev-Pronin 1989-cu il mayın 26-da Bakıda anadan olub. O, 2020-ci il sentyabrın 27-də başlayan Vətən müharibəsində iştirak edib. Oktyabrın 8-də Füzuli istiqamətində gedən döyüşlərdə həlak olub. Paytaxtın Keşlə qəsəbəsində yerləşən Şəhidlər xiyabanında dəfn edilib.
“O, hamıya, hətta tanımadığı insanlara belə kömək etməyə çalışan bir insan idi. Çox ünsiyyətcil idi. Qonşuları, tanışları onun haqqında həmişə müsbət danışırdılar. Hamı onu həmişə kömək etməyə hazır olan şəxs kimi xatırlayır”, – deyə Aynurə Əliyeva söyləyir.
Ailəsi onun həyatında xüsusi yer tuturdu. Aynurənin sözlərinə görə, qızının dünyaya gəlməsi Denisi çox dəyişmişdi.
“Qızı, yəqin ki, onun üçün həyatda ən vacib şəxs idi. Alina dünyaya gələndə o, çox dəyişdi. Dünyagörüşü dəyişdi. Daha ciddi, daha məsuliyyətli oldu. Uşağa görə məsuliyyət hissini dərhal dərk etdi”, – deyə o bildirir.
Denis qızının necə böyüdüyünü görməyi, həyat yoldaşı ilə birlikdə qocalığını bağçasının olacağı həyət evində keçirməyi arzulayırdı. O, əkib-becərməyi sevirdi.
“Kəndimizdə kiçik torpaq sahəsi olan evimiz var. O, orada çinarlar, qızılgüllər əkmişdi. Ona görə də deyirdi: “Mən öz ağacımı əkmişəm”, – deyə Aynurə danışır.
Onun sözlərinə görə, bu dedikləri Denis üçün həyata münasibətinin özünəməxsus ifadəsi idi. Ağac, övlad, ailə – insanın özündən sonra qoyub getdiyi və ondan sonra da yaşamağa davam edən dəyərlərdir.
Denisin iş həyatı asan olmayıb. Onun daimi iş yeri olmayıb, belə ki, gah sürücülük edərək əlavə qazanc əldə edib, gah da qaynaqçı işləyib. Peşəsini özü öyrənib. Qaynaq işini yaxşı bilirdi. Lakin diplomunun olmaması onun daimi işə düzəlməsinə mane olurdu: “Mən ona deyirdim: “Get, oxu, ali təhsil al”. O cavab verirdi: “Yox, artıq oxumağa utanıram”.
Bir dəfə Denis pensiyaya qədər yaşamayacağını deyib. Aynurə bu sözlərə xüsusi əhəmiyyət verməyib və onun hələ edəcəyi çox işinin olduğunu, uşağı böyüdüb ayağa qaldırmaq lazım gəldiyini deyib. “Bilmirəm, bəlkə də nə isə hiss edirdi. Deyirdi ki, çox yaşamayacaq. Belə fikirləşirdi ki, bu günlə yaşamaq lazımdır”, – deyə Aynurə söyləyir.
Onun sözlərinə görə, müharibə başlayanda Denis kənarda sakit qala bilməzdi. O, könüllü olaraq cəbhəyə yollanıb və Vətənin müdafiəsini özü üçün borc hesab edib. Onun üçün vətənpərvərlik yalnız sözdə deyildi: həmin vaxt ölkəyə lazım olacağı yerdə olmaq istəyirdi.
Müharibə başlayanda Denis əvvəlcə təlimlərə qatılmışdı. Lakin bir həftə sonra vəziyyətin tamamilə başqa cür inkişaf etdiyi məlum oldu.
“Onun qaçmaq, gizlənmək və ya başqa bir şey etmək kimi fikri yox idi”, – deyə həyat yoldaşı qeyd edir.
Həmin günlərdə onunla tez-tez telefon əlaqəsi yaratmaq mümkün olmurdu. Denisin telefonu yox idi, buna görə də bəzən başqasının mobil telefonundan zəng edirdi. Son söhbətlərindən birində artıq səngərdə olduğunu deyib.
Aynurənin yaddaşında onun sonuncu zəngi xüsusilə qalıb. Denis ondan qızının doğum günü üçün hədiyyə və tort almağı xahiş edib. “Orada vəziyyət necədir?” sualına isə vəziyyətin ağır olduğunu deyib. “Adətən çox pozitiv insan idi, amma son günlər onun əhvalının olmadığı müşahidə edilirdi”, – deyə o xatırlayır.
Oktyabrın 8-də ailəsinə Denisin həlak olduğu barədə məlumat verilib. Elə həmin axşam onun cənazəsi evə gətirilib.
Bu gün onun xatirəsi yalnız ailəsində anılmır. Aynurənin sözlərinə görə, Denisin doğum günündə və ölümünün ildönümündə yerli icra hakimiyyətinin nümayəndələri ailəyə baş çəkirlər. Azərbaycan Milli Tarix Muzeyində həyat yoldaşının təqdim etdiyi şəhidə məxsus şəxsi əşyalar – təsbeh, müxtəlif ölkələrin poçt markalarından ibarət kolleksiyanın yer aldığı albom, onun mülki və hərbi geyimdə çəkilmiş fotoşəkilləri, “Vətən uğrunda” medalının vəsiqəsi, ölüm haqqında şəhadətnamə və alışqan saxlanılır.
Denis Əliyev haqqında materiallar muzey tərəfindən nəşr olunan “Böyük Qələbənin qəhrəmanları” kataloquna da daxil edilib. Onun haqqında xatirə kitabı, həmçinin qızına etdiyi sonuncu zəngə həsr olunmuş uşaq hekayəsi nəşr olunub. Həmin gün Denis Alinanı doğum günü münasibətilə təbrik etmək üçün ona zəng edib. Bu söhbət ailənin onunla bağlı son xatirələrindən birinə çevrilib.
Ailədə Denisin Alina ilə birlikdə çəkdirdiyi çoxsaylı fotoşəkillər qorunub saxlanılır. Aynurənin sözlərinə görə, Denis özü də ən çox məhz qızı ilə birlikdə şəkil çəkdirməyi sevirdi.
Denisin döyüş yoldaşları ilə birlikdə sığınacaqda çəkilmiş videosu da var. Cəbhəyə yollanmazdan əvvəl onun çəkisi təxminən 120 kiloqram olub. Denis yaxşı yeməyi, xüsusilə kababı sevirdi, yaxınları ilə birlikdə süfrə arxasında oturmağa böyük dəyər verərdi.
Aynurə videoda onun nə qədər arıqladığını görüb. Denis ona yazırdı ki, demək olar, heç nə yeyə bilmir və bu yeməklərə alışmayıb.
Göstərdiyi şücaətə görə Azərbaycan Prezidentinin 2026-cı il 25 iyun tarixli Sərəncamı ilə Denis Əliyev ölümündən sonra “Vətən uğrunda”, “Cəbrayılın azad olunmasına görə” və “Füzulinin azad olunmasına görə” medalları ilə təltif edilib.
Ailəsinin xatirəsində onun ev, bağ və yanında böyüməsini görmək istədiyi qızı ilə bağlı arzuları yaşayır. Həmçinin onun vaxtilə söylədiyi sadə bir ifadə: “Mən öz ağacımı əkmişəm”.
Oktyabrın 8-də Əliyevlər ailəsi yenidən Denisi yad edəcək. İtkinin ağrısı ilə yanaşı, onun fotoşəkilləri, əşyaları və Denisi sağlığında tanıyan insanların xatirələri də yaşamaqda davam edəcək.
Müxbir – Lalə Minasazova
Bölmənin digər xəbərləri
