AZƏRBAYCAN...KİM OYNAYIR?
Müəllif yazır:
- Türk mediasında Azərbaycanla bağlı yayılan informasiya və şərhləri izləyirəm.... Ciddi məlumat qüsurlarının getdikcə qərəzli şəkil aldığını görürəm... Dünyanın ən etibarlı informasiya mənbələrindən biri olan BBC Bakıda keçirilən müxalifət mitinqində “cəmi bir neçə min nəfərin iştirak etdiyinə görə, meydana 30-50 min nəfər adam çıxarmağa ümid edən müxalifət liderlərinin “fasiləsiz aksiya” planlarını təxirə salmaq məcburiyyətində qaldıqlarını” bildirərkən, Türkiyənin kütləvi informasiya vasitələrinin 30 min nəfərlik qələbəlikdən və Bakının narıncı rəngə boyandığından bəhs etməsi diqqəti cəlb edir... Bu səbəbdən həqiqəti çatdırmaq faydalıdır...
1. Azərbaycan prezidentlik sistemi ilə idarə edilən bir ölkədir.
Parlament seçkiləri hökuməti dəyişdirmir, hakimiyyət dəyişikliyi ilə nəticələnmir. Bunun üçün 2008-ci ildəki prezident seçkilərini gözləmək lazımdır.
2. Azərbaycanda parlament seçkiləri mojaritar sistem əsasında keçirilir, seçici hər hansı partiyaya yox, birbaşa namizədə səs verir. Bu səbəbdən İlham Əliyevin Yeni Azərbaycan Partiyası 125 mandatdan 63-nü qazanarkən, 51 müstəqil namizədin qələbə qazanması da diqqəti cəlb edir.
3. Müxalifət liderləri Əli Kərimli və İsa Qəmbər bu səbəbdən öz seçki dairələrində səs çoxluğu əldə edə bilməmişlər. Bütün dünyanın yaxından izlədiyi seçkilərdə rəhbərliyin müxalifət liderlərinin namizədliyi irəli sürülən dairələrdə səsvermənin nəticələrini saxtalaşdıracağını fikirləşə bilərsinizmi? Hər yerdə nəticələr saxtalaşdırılsa belə, həmin dairələrdə belə addım atılmaz...
4. 14 illik müstəqillik tarixinə malik olan Azərbaycan demokratik yetkinlikdə ancaq Rusiya ilə müqayisə edilə biləcək bir nailiyyət nümunəsi yaratmış yeganə Avrasiya cümhuriyyətidir. Müxalifət ölkənin hər yerində azad şəkildə təşkilatlanmaq, öz mətbuat orqanlarına sahib olmaq, seçki kampaniyası prosesində kütləvi informasiya vasitələrindən bərabər hüquqla istifadə etmək və nəhayət, seçkilərdən sonra əllərində başqa bir ölkənin küçə inqilabının simvolu olan bayraqlar ilə etiraz etmək hüququna malikdir.
5. Bu xüsusiyyətlərinə görə, İlham Əliyevi küçə inqilabları ilə getmiş sovet dövründən qalmış liderlər Eduard Şevardnadze (Gürcüstan), Əsgər Akayev (Qırğızıstan) və Leonid Kuçma (Ukrayna) ilə qarışdırmaq böyük səhvdir. Siyasəti bir az bilənlər Azərbaycanda rəngli inqilabın həyata keçməsinin mümkün olmadığını dərhal görürlər.
6. Azərbaycan müxalifəti rəhbərlərinin seçki kampaniyası dövründə təkidlə “Amerika bizim tərəfimizdədir, Buşun dəstəyi ilə Əliyevi devirəcəyik” fikrini yayması və ictimai rəydə Əliyevin hakimiyyətdən gedəcəyi təqdirdə, ölkənin Avrasiya məkanında Amerikanın vassalı olacağına dair yaranan narahatlıq müxalifətin məğlubiyyətinin başlanğıcını təşkil etmişdir.
7. Bunun ən bariz nümunəsi 1996-cı ildən bu yana Amerikada Amerikanın himayəsi altında yaşayan müxalifət lideri Rəsul Quliyevin Bakıya dönüşü ilə bağlı macəralarda öz əksini tapmışdır. Müxalifət partiyalarının “Bakıda səni azı 50 min nəfərlə qarşılayacağıq” vədi ilə hərəkət edən Quliyev hava limanında onu cəmi 1000 nəfərin gözlədiyini eşidəndə, çıxış yolunu Ukraynaya enməkdə və sonra Londona qayıtmaqda tapmışdır.
8. Müxalifətin hədsiz Amerkapərəst siyasətlərinə qarşı Əliyevin Türkiyə-Rusiya-ABŞ-Avropa Birliyi dördbücağında atası Heydər Əliyevdən sonra davam etdirdiyi tarazlaşdırılmış siyasətin Azərbaycan ictimai rəyində daha böyük rəğbətlə qarşılandığı müşahidə edilməkdədir.
9.İlham Əliyevin Türkiyəyə verdiyi əhəmiyyətin artması Şimali Kipr Türk Cümhuriyyəti ilə bağlı atdığı addımlardan aydın görünür. Azərbaycanın ŞKTC-nin təcriddən çıxarılması istiqamətində “bir millət, üç dövlət” anlayışı ilə addım atdığı bir vaxtda, Azərbaycanın müxalifət mətbuatının “Əliyev ŞKTC ilə yaxınlaşaraq, Azərbaycanın Avropaya yolunu bağlayır” sərlövhələri ilə çıxması və müxalifət liderlərinin Rauf Denktaşın ilk dəfə Bakıya gəlməsi ilə nəticələn siyasəti tənqid etməsi unudulmalı məsələ deyildir.
Bölmənin digər xəbərləri
