YENİ İLQABAĞI ETÜD
TOY, TOY, TOYDUR BU GÜN...
Toydan söhbət düşəndə, nədənsə, istər-istəməz unudulmaz müğənnimiz Müslüm Maqomayevin gözəl nəğməsi yadıma düşür. Necə də coşğunluqla, hərarətlə oxuyurdu. Toylarla bol olan bu yeni ilqabağı aylarda da onun sədası qulaqlarımdan heç getmir...
Toy!.. Hər halda, bu, insanın həyatında ən mühüm, bəlkə də ən mühüm hadisədir. İki sevən qəlb birləşir, hər birinin həyatında yeni mərhələ başlanır, yeni səhifə açılır. Bayram süfrələri arxasında öz yerimizi tutduqdan sonra biz də baxışlarımızı qapıya necə həyəcanla zillədiyimizi xatırlayaq. Axı, faytonda yox, dəbdəbəli maşında gələn bəylə-gəlin ənənəvi “Vağzalı” havasının sədaları altında toy salonuna bu qapıdan girəcəklər. Nəhayət gəlirlər! Bəmbəyaz ağ libaslı, məxsusi çiçəklərlə bəzədilmiş həmişəgözəl gəlin və xoşbəxt bəy.
Bir neçə dəqiqə sonra - gənclər həyəcanla qeydiyyat vərəqinə öz imzalarını qoymazdan əvvəl intizarla gözlənilən “Əri olmağa razısınızmı? Xanımı olmağa razısınızmı? Həyat yoldaşınızın qayğısına qalmağa, ona hörmət etməyə razısınızmı?..” kimi sözlər səslənir.
Sonra isə təntənəli toy şənliyi başlanır...
Qəhrəmanları istər Nigar və İsa, istər Aysel və Rəşad, istərsə də Günel və Cəlal, Aygün və Hikmət, yaxud Bəsti və Əkbər (gənc həmkarlarımın, həmkarlarımın uşaqlarının adlarını çəkirəm) olsun, bugünkü toylar çox-çox illər bundan əvvəlki toylara heç bənzəmir. Zənnimcə, bu, çox yaxşıdır. Demək olar, iki milyon əhalisi olan bir şəhərdə faytona deyil, misal üçün “Mercedes”ə üstünlük vermək daha ağlabatan deyilmi? Hərçənd, faytonla gəlin gətirmək daha romantikdir. Nikahı elə toydaca bağlamaq isə gənclər üçün rahatlıq deyilmi? Bir məsələni də qeyd etmək istəyirəm. Biz tez-tez özümüzə belə sual veririk: Nə üçün sevdiyi adamla ailə quran gəlin ata evini tərk edəndə ağlamalıdır? Yadımdadır, XIX əsrin axırında az qala 14 yaşında babama ərə getmiş nənəm (xoşbəxlikdən, uzun ömür yaşamışdır) mənə və bacıma toyqabağı öyüd-nəsihət verirdi ki, sevincimizi aşkar büruzə verməyək. Deyirdi ki, bizdə, azərbaycanlılarda belə şeylər ayıb sayılır. Təbii ki, ötən əsrin 50-ci və 60-cı illərinin nümayəndələri olan bizlər onun bu sözlərini təbəssümlə qarşılayırdıq.
Yazıq nənələrimiz müasir toylarda çöhrələrində təbəssüm oynayan, rəqs edənlərin dövrəsindən çıxmayan bəylə-gəlini seyr etsəydilər, görəsən nə deyərdilər? Yəqin ki, bunu biabırçılıq adlandırardılar.
Əlbəttə, ata evini tərk edən, adət etdiyi həyatla vidalaşan gənclər kədərlənməyə bilməzlər. Bu, tamamilə başa düşülən bir haldır: bundan sonra onların hər biri ailə qayğısı çəkəcək, yeni məsuliyyət daşıyacaqdır. Lakin axı, bu, onların səadət tapmaq arzusu ilə etdikləri öz seçimləridir.
Qoy, gənclərimiz xoşbəxt olsunlar! Nənələrimizin gözündən iraq - bayram süfrələri başında şampan şərabı dolu qədəhlər məhz bu sağlığa qaldırılır. Təbrik nitqləri və öyüd-nəsihət məhz onlara həsr edilir.
Başqa toylarda necə olduğunu bilmirəm, ancaq AZƏRTAC-ın toylarında xoş ənənə yaranmışdır. Əvvələn, toya dəvət olunmuş çoxsaylı iş yoldaşları gənclərin sevincini bölüşürlər. Axı, onlar ömrün yarıdan çoxunu bir yerdə keçirirlər. İkincisi, demək olar, bütün toylarda agentliyin rəhbərliyi iştirak edir. Baş direktor kollektivin adından xoş sözlər deyəndə, bütün əməkdaşlarla birlikdə həvəslə rəqs edəndə gənclərin xoşbəxtliyinə şəriklik hissi yaranır. Bu, ümumi iş görən bizləri daha da yaxınlaşdırır, uğur qazanmağımıza kömək edir.
Yəqin ki, yeni ilqabağı toyların xüsusi av-havası var: qarşıdan Yeni il, yeni ümidlər gəlir. Bu, həm də yeni həyata qədəm qoyanlar üçün qeyri-adi dəyişikliklər dövrüdür və gənclər inanırlar ki, bu dəyişikliklər onlara mütləq xoşbəxtlik gətirəcəkdir.
Nə demək olar, bəlkə də bu şən toy elə gənclərin xoşbəxtliyinin başlanğıcıdır. Bu yerdə M.Maqomayevin mahnısındakı sözlər yada düşür: “Bu, dəbdəbəli toyda yer az idi... Yerə-göyə sığmırdı?!”
Elmira Əliyeva
AZƏRTAC-ın müxbiri
######
Bölmənin digər xəbərləri
