Başlıbel hadisələri azərbaycanlıların cəsarət və döyüşkənliyinin, ermənilərin isə qəddarlıq və qorxaqlığının nümunəsidir
Bakı, 18 aprel, AZƏRTAC
Tarix boyu ermənilər xalqımıza qarşı nifrət, kin-küdurət bəsləsələr də, çox vaxt maskalanaraq, özlərini yazıq, əlacsız kimi göstərərək havadarlarının dəstəyi nəticəsində tarixi torpaqlarımızda məskunlaşıblar. Mərhəməti, qonaqpərvərliyi ilə seçilən azərbaycanlılar isə onlarla çörəyini, suyunu, evini bölüşüb, çarəsizdirlər deyib qucaq açıblar. Sözün əsl mənasında, qoynumuzda ilan bəsləmişik. Altdan-altdan öz xain arzularını, “böyük Ermənistan” xülyalarını gerçəkləşdirmək istəyən ermənilər məqam tapan kimi dəfələrlə bizi kürəyimizdən vurub, nifrətlərini öz vəhşilikləri ilə göstəriblər. Dara düşəndə isə utanmadan yenidən azərbaycanlılara doğru yüyürüb, yazıq obrazına bürünərək onlara yardım etməyimizi istəyiblər. Biz isə hər dəfə bağışlayıb, sülh şəraitində yaşamağı seçmiş, yenidən öz mərhəmətimizi əsirgəməmişik. Nəticə isə yenə də dəyişilməz olub: xəyanət, qətliam və amansızlıq.
Ötən əsrin əvvəllərindən vandalların xalqımıza qarşı barbarlığı daha geniş vüsət almağa başladı. Ssenarisi və məramı eyni olan qətliamlar ermənilərin qəddarlığı və qaniçənliyi baxımından da fərqlənmir. Hər birində əsas hədəf dinc əhali, qoca, qadın, uşaq, körpə, bir sözlə silahsız, ziyansız insanlar olublar. Hər zaman öz vəhşilikləri ilə seçilən barbarlar etdikləri əməlləri fəxrlə qələmə almaqdan da utanmayıblar. Bir sözlə, Azərbaycan kişiləri savaş meydanında üzbəüz döyüşü özünə layiq bilib, onlar isə silahsız əhaliyə divan tutmağı. Bizim onlardan əsl fərqimiz də məhz bundadır.
Bunu AZƏRTAC-a müsahibəsində Milli Məclisin deputatı Sevinc Hüseynova deyib.
S.Hüseynova fikirlərinə belə davam edib: “İki əsr ərzində ermənilərin mərhələlər üzrə xalqımıza qarşı apardığı etnik təmizləmə və soyqırımı siyasətini göstərən faktlardan biridə Başlıbel faciəsidir. Erməni terroristləri Kəlbəcər rayonunun Başlıbel kəndində dinc əhaliyə tutduğu divandan otuz il keçir. Hələ Başlıbel faciəsindən beş il əvvəldən başlayan mühasirə şəraiti yaxşı hadisələrin olmayacağından xəbər verirdi. Faciədən bir il üç ay əvvəl isə Kəlbəcərin elektrik təchizatı dayandırılmışdı. Gündən-günə həyat şəraiti çətinləşən, ermənilərin təzyiqinə məruz qalan sakinlər müqavimət göstərərək torpaqlarını tərk etmək barədə düşünmürdülər. Başlıbel hadisələri azərbaycanlıların cəsarət və döyüşkənliyinin, ermənilərin isə qəddarlıq və qorxaqlığının nümunəsidir.
İşğal zamanı kənd sakinlərindən 62 nəfər doğma yurd-yuvalarından çıxmayaraq dağlara sığınıb. Onlara Laçından gələn 9 əsgər və dörd nəfərdən ibarət ailə də qoşulub. On yeddi gündən sonra, yəni aprelin 18-də erməni quldurları qadın, uşaq və yaşlıların gizləndiyi yeri aşkarlayıblar. Başlıbel sakinləri cəmi iki ov tüfəngi və əsgərlərdə olan bir neçə avtomat silahla düşmənə müqavimət göstəriblər. Ümumiyyətlə, Başlıbelin işğalı zamanı qaniçənlər 27 nəfəri güllələyib, II Dünya müharibəsi iştirakçısı olan bir nəfəri - Hüseyn Hüseynovu diri-diri yandırıb, kənd sakini, ruhi xəstəlikdən əziyyət çəkən Qənaət Ağayevi işgəncə ilə qətlə yetiriblər. On doqquz nəfər - qadın, uşaq və qoca isə Ermənistan hərbçiləri tərəfindən girov götürülüb. Düşmən gülləsindən canını qurtara bilən 29 nəfər isə yenidən dağlara çəkilib və daha 113 gün mühasirə həyatı yaşayıb. Sağ qalan həmin şəxslər dəfələrlə ölümlə üz-üzə gəlib, günlərlə ac-susuz qalıblar. Mühasirədən çıxaraq dörd sutka piyada yol qət edən həmin şəxslər 1993-cü il iyulun 22-də Daşkəsən ərazisinə keçə biliblər. Amma 1 nəfər - I və II Dünya müharibəsi iştirakçısı Ələsgər Ələsgərov doğma torpağını tərk etməyib. Bu günədək Ələsgər Ələsgərov itkin sayılır və onun barəsində hər hansı bir məlumat yoxdur.
1918-ci il 31 mart soyqırımı, 1948-1953-cü il hadisələri, Xocalı, Ağdaban, Başlıbel faciələri... Bu qədər qətliamdan, faciədən sonra ermənilərin ürəyi yenə soyumadı, nifrəti, kini yenə azalmadı. İşğal dövründə dəfələrlə mülki vətəndaşlar, uşaqlar hədəf alındı. 44 günlük Vətən müharibəsində isə Ermənistan ordusu öz acizliyini, qorxaqlığını yenə də dinc sakinlərə qənim kəsilməklə sübut etdi. Döyüş meydanında 15 nəfərin qarşısından qaçan yüzlərlə hərbi qulluqçu, savaşdan yayınan fərarilər, əsgərlərin ayağını zəncirləyən zabitlər təsəllini Naftalanı, Ağdamı, Mingəçeviri, Gəncəni, Bərdəni və digər əraziləri raket atəşinə tutmaqla, uşaqları, qadınları, müharibə zonasından kilometrlərlə uzaqda gecə öz beşiyində dünyadan bixəbər şirin-şirin yatan körpələri qətlə yetirməklə aldılar. Bu azmış kimi müharibədən sonra davamlı olaraq törədilən təxribatlar, Naxçıvan Muxtar Respublikasının Şahbuz rayonunun Ermənistanla sərhədboyu ərazisində əlverişsiz hava şəraitində məhdud görmə səbəbindən qarşı tərəfə keçən və əsir götürülən əsgərlərə qarşı qeyri-insani davranışlar, İrəvanda keçirilən ağır atletika üzrə Avropa çempionatının açılış mərasimində Azərbaycan Bayrağının yandırılması kimi faktlar onu göstərir ki, qanından nifrət, vəhşilik axan, xəmiri zalımlıq ruhu ilə yoğurulan bu millətin xasiyyəti dəyişməz olaraq qalır. Biz tarix boyu başımıza gətirilənlərin qisasını döyüş meydanında aldıq. Hazırda beynəlxalq hüquq qarşısında faciəni törədən qatillərin cəza alması üçün də mübarizəmiz davam edir. Bunun üçün əlimizdə yetərincə sübutlar var. Azad edilmiş ərazilərdə aşkarlanan kütləvi məzarlıqlar ən böyük dəlillərdir. Bu qətliamları və faciələri törədənlər mütləq cəzasını alacaqlar”.
Bölmənin digər xəbərləri
