“İndi qayıdıram...”
Bakı, 18 yanvar, AZƏRTAC
...Yanvarın 19-u həyat yoldaşı Ümusələmənin ad günü idi. Ailə Yasamalda “İnşaatçılar” metro stansiyasının lap yaxınlığındakı həyət evində yaşayırdı. Ad günü münasibətilə Ümusələmə bozbaş qazanı asmışdı. Bütün ailə bir süfrənin başına yığışıb onun ad günün qeyd etdi. Uşaqlar - Vüqarın 16, Leylanın 14, Sevincin 13, İzzətin 10, Rafiqin 7 yaşı var idi.
Zəbulla həyətdə samovar qaynadırdı. Bozbaş süfrəsindən sonra onun qaynatdığı samovardan hərə bir stəkan çay içdi. Çay süfrəsi yığışandan sonra Zəbulla üzünü həyat yoldaşına tutub dedi:
- Sağlıq olsun, gələn il sənə bundan da yaxşı ad günü keçirəcəyəm...
Samovar çayı içiləndən sonra yenə samovara od saldı: - Bunu da küçədə soyuğun qabağında dayananlara aparacağam,- dedi.
O, samovarı qaynadıb küçədə dayananlara isti çay payladı. Evə qayıdıb pencəyini geyindi:
- İndi qayıdıram,- dedi.
Gecə saat 12-yə qalırdı. Zəbulla oradan indiki 20 Yanvar dairəsinə gedir. Onun ora çatmağı ilə atəş səslərinin eşidilməyi bir oldu. Güllələrin vıyıltısı, avtomatların şaqqıltısı, mərmi səsi, tankların, zirehli maşınların uğultusu Bakı gecəsinə dəhşətli vahimə gətirdi.
Həmin gecə Zəbulla evə qayıtmadı...
Onun nəşini səhəri günü meyitxanadan tapdılar. Güllə onun alnından dəyib başının ortasından çıxmışdı...
Həmin gecə 46 yaşlı Zəbulla Əliyevin ömür təqviminin sonuncu vərəqi oldu.
1946-cı il martın 8-də Sabirabadın Kürkənd kəndində başlanan və 1990-cı il yanvarın 20-nə keçən gecə qırılan ömür yolu... Beş uşağın dilində “ata” kəlməsi həmin gündən dondu!
Aradan 33 il keçib. İndi Bakı 1 nömrəli tikiş fabrikinin işçisi Zəbulla Əliyev qanlı şənbə gecəsinin günahsız qurbanlarından biri kimi xatırlanır.
AZƏRTAC xəbər verir ki, 5-ci Yasamal, 149 “a”da yerləşən ev indi bir neçə yerə şaxələnib. Evin böyük oğlu Vüqarın indi 48 yaşı var, Zabratda üçotaqlı həyət evində yaşayır. Babasının adını daşıyan oğlu hərbi xidmətdədir, qızı Mənsumə ailə həyatı qurub, bir övladı var. Qızı Leyla Lökbatanda 20 Yanvar şəhidinin ailə üzvü kimi keçən il verilən mənzildə yaşayır, bir qızı var. Sevinc Binəqədi qəsəbəsində yaşayır, onun da bir qızı var. İzzət ailəsi ilə Müşfiq qəsəbəsində kirayədə qalır, 2 oğlu var. I qrup əlil olan oğlu Rafiq isə Sulutəpədə anası ilə birgə yaşayır.
Ümusələmə xanım deyir: “Zəbulla 33 ildir aramızda yoxdur, amma elə bilirəm ki, hər şey dünən olub. Elə bilirəm ki, indicə həyət darvazası açılacaq və geri dönəcək. Ən çox da Yanvarın 20-si yaxınlaşanda elə bilirəm Zəbulla qayıdacaq. Axı, o gedəndə dedi ki, indi qayıdıram... Özü də cibində iki 5 qəpiklik - biri metro ilə o başa getmək, biri də bu başa gəlmək üçün. O mənə heç vaxt yalan deməmişdi. İndi də inanmıram ki, o, sözünü tutmasın... Həmin ad günü mənim qeyd etdiyim son ad günüm oldu. Zəbullasız ad günü keçirmək istəmirəm”.
Vüqar isə bunları dedi: “Keçən il bizə 20 Yanvar şəhidinin ailəsi kimi Lökbatanda ev verdilər. Onun doğulduğu Kürkənddəki küçələrdən birinə atamın adı verilib. 20 Yanvar şəhidinin ailəsi kimi hər il müavinət alırıq. Şükür ki, dövlətin qayğısı, xeyirxahların köməyi ilə hamımız böyümüşük. İndi atamın 6 nəvəsi var, vaxt gələcək nəticəsi də olacaq. Təəssüf ki, özü bunların heç birini görmədi...”.
Onu doğma kənddə dəfn ediblər. Doğmaları, kənd sakinləri, məktəblilər vaxtaşırı onun son mənzilini ziyarət edir, məzarı üstə gül-çiçək dəstələri qoyurlar. 20 Yanvar yaxınlaşanda isə gözlər qapıya dikilib. Axı o gedəndə “indi qayıdıram” demişdi...
Bölmənin digər xəbərləri
