“Bum-bum” fiaskosu və ya Düsseldorfda erməni “sabun qovuğu” necə partladı
Bakı, 12 may (AZƏRTAC). Artıq iki əsrə yaxındır ki, biz, azərbaycanlılar daim növbəti “sürprizlər” gözləyirik - görəsən, ermənilər bizim tariximizin, mədəniyyətimizin, ənənələrimizin bir hissəsini yenidən oğurlamayıblar ki? Namərd qonşularımız müstəqillik əldən edəndən və ölkəmizə qarşı təcavüzə başlayandan sonra isə onların iştahası yenidən güclənmişdi. Artıq SSRİ deyilən dövlət yoxdur, yoxsa bəstəkar Xaçaturyana deyə bilərdilər: “Aram, sənin “Ənzəli” əsərini Üzeyir Hacıbəyli hələ əsrin əvvəlində “macal tapıb” yazmışdı”. “Ellər atası” İosif Vissarionoviç də çoxdan ölmüşdür. Düzdür, o, azərbaycanlılara o qədər də güclü rəğbət bəsləmirdi, lakin “Arşın mal alan” operettasına baxandan sonra deyə bilərdi: “Bu mövzuda filmi bir az tez çəkin, yoxsa amerikalı ermənilər “Arşın mal alan” adlı “erməni filmi” çəkməyə hazırlaşırlar”. Təəssüf ki, bu cür misalları saymaqla qurtarmaz. Əgər ermənilərin başqa xalqlardan, xüsusən türkdilli xalqlardan oğurladıqlarını bir kitab halında toplamaq istəsək, sizi inandırıram, bu nəşrin həcmi kiçik, böyük, çox böyük, dağlıq, aran və hər hansı başqa ermənistanlıların küll halında götürülmüş bütün tarixindən daha sanballı olardı.
Biz azərbaycanlılar, elə Qafqazın digər xalqları da çoxdan yəqin etmişik: günlərin bir günü yuxudan ayılıb görə bilərik ki, gürcü məbədi sanki sehirli çubuğun təsiri ilə dönüb “qədim” erməni kilsəsinə, Azərbaycan ərazisində yerləşən qədim alban ziyarətgahı ermənilərin çox qədim ibadətgahına çevrilmiş, orada əslində heç vaxt mövcud olmamış bir dövlətin hansısa mifik erməni hökmdarını xaç suyuna salmışlar.
Azərbaycan Prezidenti İlham Əliyev öz çıxışlarında dəfələrlə xatırlatmışdır ki, ermənilər ilk hayların Azərbaycan torpaqlarına köçürülməsinin 150 illiyi şərəfinə keçmiş Mardakert rayonunda abidə qoymuşdular. Ermənistan-Azərbaycan, Dağlıq Qarabağ münaqişəsi başlayanda ermənilərin ilk növbədə nə etdiklərini bilirsinizmi? Elə bilirsiniz, onlar azərbaycanlıları tarixi yurdlarından köçürməyə, mitinqlər keçirməyə, öz himayədarları Qorbaçova məktublar yazmağa başladılar? Xeyr, səhv edirsiniz, onlar həmin abidənin üzərindəki yazını pozaraq bu torpaqda avtoxton millət olmadıqlarının sübutlarını məhv etdilər.
Qafqazda çox adam bilir ki, dünya tarixi və Ermənistan tarixi barədə hər erməninin öz fikri vardır. Mənim bir dostum vardı, sovet dövründə öz kabinetində təmir aparırdı. Həmin illərdə bu cür işləri əsasən ermənilər görürdü. Bu erməni usta kabineti rəngləmək üçün boyaları qarışdıran arada Azərbaycanın tarixi və coğrafiyası haqqında mühazirələr oxuyurdu. Əslən Xaçmaz rayonundan olan mənim dostum həmin mühazirələrdən sonra xəbər tutmuşdu ki, sən demə, Xaçmaz qədim erməni şəhəri imiş. Başabəla erməni tarixçisinin fikrincə, bu faktın təkzibedilməzliyi çox sadə idi: xaç məlumdur, maz isə erməni dilində tük deməkdir. Mənim hazırcavab dostum nədənsə elə hesab edirdi ki, “Mozambik” sözünün birinci sait hərfi “a”dır. Buna görə o, tarixçi rəngsaza bircə sual vermişdi: belə çıxır ki, Mozambik də erməni yurdudur. Bir aydan sonra həmin rəngsaz qızışaraq söyləyirdi ki, bu Afrika ölkəsi də hayların qədim torpağıdır.
SSRİ dağılandan sonra 14 xalq tarixən onlara məxsus olmuş torpaqlarda özlərinin müstəqil dövlətlərini yaradanda 15-ci ölkə Ermənistan oldu. Bu ölkə əzəli Azərbaycan torpağında yaradılmışdı. İmperiyadan ayrılmış bütün başqa xalqlar öz dövlətlərini demək olar ki, sıfırdan başlayaraq qurduqları halda, ermənilər həmin vaxtda özlərinin “dənizdən-dənizə” dövlətini yaratmaq xülyasına düşdülər. Bunun nə ilə nəticələnməsi isə göz qabağındadır. Ermənilərin ərazi iddiaları irəli sürdükləri qonşular artıq çoxdan onları bütün sahələrdə geridə qoymuşlar. Artıq 20 ildir ki, azərbaycanlılar müxtəlif yarışlarda, sərgilərdə, konfranslarda, forumlarda iştirak edərkən ermənilərdən növbəti provokasiyalar gözləyirlər. Ermənilər gah Azərbaycan xalçalarını öz xalçaları kimi sərgiyə qoyur, gah bizim xörəklərimizi erməni milli xörəkləri kimi qələmə verir, gah da bizim mahnıları oxuyur və onlara xas olan həyasızlıqla həmin əsərlərin türk adlarını saxlayırlar.
Əslində bu həqiqətlər hamıya məlumdur. Bəs, məni bunları bir daha təkrarlamağa və bu barədə yazmağa sövq edən nə olmuşdur? Mənim fikrimcə, mayın 10-da tarixi hadisə baş vermişdir - ermənilər özlərini “sürümüşlər”.
Bu hadisə Düsseldorfda, Eurovision müsabiqəsinin birinci yarımfinalında baş verdi. Həmin gün Ermənistanı təmsil edən iştirakçı bu nüfuzlu mahnı festivalının final mərhələsinə keçə bilmədi. Öz diasporunun sıx birləşməsindən dəm vuraraq həmişə lovğalanan xain qonşularımız bu dəfə Avropada öz soydaşlarından şapalaq aldılar. Yəqin ki, ermənilər arasında da sağlam düşüncəli adamlar yaranmışdır. Görünür, bu millətçi paranoiklərin “düdüyü” altında oynamaq onları artıq bezdirmişdir. Avropa ölkələrində yaşayan bu insanlar ermənilərin mahnısına “bum-bum, çaka-çaka” sözlərindən ibarət nəqərat oxumaqla səs verəcəklərini vəd edərkən görəsən nəyi əsas götürürdülər. Yəqin ki, onlar bunun əvəzinə öz uşaqlarına sabun qovuqlu “Bum-Bum” oyun dəsti almağı üstün tutmuşlar. Bəlkə də onlar artıq başa düşmüşlər ki, Ermənistanın “sabun qovuğuna” səs verməkdənsə, balaca uşağı bir hədiyyə ilə sevindirmək yaxşıdır.
Lakin mən qəti əminəm ki, ermənilərin bu festivalda üzüqara olmalarının həqiqi səbəbi başqadır. Bu səbəb Prezident İlham Əliyevin və onun komandasının gərgin, məqsədyönlü, ölkənin gələcəyinə istiqamətlənmiş işidir. Bu, haqq işidir, Azərbaycan xalqının firavanlığına yönəlmiş strategiyadır. Biz heç kəsdən heç nə oğurlamadan öz dövlətçiliyimizi qururuq, başqalarına ziyan vurmadan öz ölkəmizlə fəxr edirik.
Bu hadisənin məhz mayın 10-da - ümummilli lider Heydər Əliyevin doğum günündə baş verməsi də dərin rəmzi məna daşıyır.
Ziyadxan Həsənov
AZƏRTAC-ın müxbiri
Bölmənin digər xəbərləri
