DOKTOR RÜFƏT ƏHMƏDZADƏNİN SƏNƏT DÜNYASI
Bu məşğuliyyət onun xoşuna gəlir və düşünür ki, niyə də davam etdirməsin?! Və davam etdirir: həvəskar ustanın mahir əlləri bir-birinin ardınca ağacdan gözəl məmulatlar yaradır. Üstəlik, getdikcə səriştəsi də artırdı. Özünün dediyinə görə, ötən otuz ildə bəlkə də mindən çox belə məmulat düzəltmişdir. Lakin Rüfət müəllim onların bir-birindən gözəl olan təxminən 300-nü evində saxlayır, qalanlarını dost-tanışlarına, qohumlarına və yaxud, sadəcə, onun qeyri-adi yaradıcılığına maraq göstərənlərə bağışlamışdır.
Doktorun kolleksiyasında ağacdan hazırlanmış nələr yoxdur: müxtəlif formalı və ölçülü külqabılar, güldanlar, nimçələr və fincanlar, şamdanlar, çərçivələr, cürbəcür fiqurlar! Onların bəzilərinin mərmər altlığı da var. Lakin ağac başlıca material olaraq qalır. Meşələrdə və hətta parklarda həmişə rast gəlinən qırılmış budaqlar, az qala kökündən çıxarılmış ağaclar və qurumuş ağac kötükləri Rüfət Əhmədzadənin təxəyyülü sayəsində fantastik şəkildə canlanaraq, yüksək sənət, - bu sözü cəsarətlə işlədirəm, – nümunələrinə çevrilir.
Bu isə incə zövqlə, gözəllik yaratmaq həvəsi ilə yanaşı, çox böyük hövsələ, diqqət, gərgin əmək də tələb edir. Yöndəmsiz, kələ-kötür ağac parçasını əl bıçqısının, mişarın, bəzən də baltanın köməyi ilə lazımi formaya salmaq məgər hər adamın işidir? Axı, nəyisə kəsib atmaq, hamarlamaq, yapışdırmaq, rəngləmək, nəhayət, cilalamaq və laklamaq lazım gəlir. Hamısını da, necə deyərlər, zərgər dəqiqliyi ilə! Lakin bütün bunlar sənətkarın işinin ikinci, yekun hissəsidir. Bu iş isə iri bir ağac parçasını gətirib evə çatdırmaqdan, onu dönə-dönə yumaqdan, qurutmaqdan başlanır. Müxtəlif alətlər artıq bundan sonra işə düşür.
Rüfət müəllimin bir dəfə olduğu yerə təkrarən getdiyi vaxtlar da az deyil, çünki növbəti əsər üçün əvvəllər orada tapdığı “xammal” kara gəlməyən hallar olur. Axı, usta məhvə məhkum nadir növ ağaclardan istifadə etməyə, onlara yeni həyat verərək, sənət əsərinə çevirməyə çalışır. Özü də onun səfərləri heç vaxt ilin fəsillərindən, günün hansısa saatından asılı olmamışdır. Bax, doktor Rüfət Əhmədzadə belə sənət vurğunudur!
O deyir:
- Mən ağacla işləyəndə, əlim ona toxunanda bir növ rahatlıq tapıram, qəlbən dincəlirəm. Bəlkə də inanmazsınız, yaradıcılıq prosesindən həqiqətən zövq alıram. Belə anlarda xəyallar məni uzaq keçmişə aparır.
Açığını deyək ki, bu keçmiş isə, bizlərdən çoxu kimi, doktor Əhmədzadəni də heç də həmişə məmnun etməmişdir. Hərçənd, gözəl, fərəhli günlər də az olmayıbdır.
Artıq çoxdan arxada qalan uşaqlıq illərində bütün ailə - hörmətli və adlı-sanlı müəllimlər olan ata və anası, bacıları indiki Milli Dram Teatrının yaxınlığında, Bakının qədim, tipik evlərindən birində birlikdə yaşayırdılar. Sonra məktəbdə, Tibb İnstitutunda oxuduğu illər gəlir. 1957-ci ildə institutu fərqlənmə diplomu ilə bitirən Rüfət əvvəlcə Sumqayıtda, sonra Bakıdakı Semaşko adına xəstəxanada həkim-terapevt işləmişdir. Elmlə də maraqlanmış, hətta aspiranturaya daxil olmuşdu, amma oranı bitirmədi, elm dalınca getmək istəmədi, çünki həkimlik işi onu özünə daha çox cəlb edirdi. Sonra ailə qurdu, oğlu dünyaya gəldi. Lakin günlərin bir günü ailəsini saxlayıb, şaxtalı-boranlı bir diyara - heç kimin heç zaman can atmadığı Norilsk şəhərinə getdi. Qohum-əqrəbanın təkidi ilə evə döndükdən sonra Təcili tibbi yardım stansiyasına işləməyə getdi. Halbuki, klinikaya da qayıda bilərdi.
Doktor Əhmədzadənin özünün seçdiyi bu cür enişli-yoxuşlu həyat tərzini görənlər hesab edirdilər ki, o, zəmanə adamı deyil. Dardüşüncəlilərin mövqeyindən yanaşsaq, bəlkə də, belə idi. Əslində isə və mən buna əminəm, Rüfət müəllim olduqca alicənab, işıqlı şəxsiyyət, saf bir insandır. Bunu onun ömür yolunun daha bir kəsiyi də təsdiqləyir.
1992-ci ildə, ölkəmizin ən ağrılı-acılı və erməni təcavüzkarların rayonlarımızı bir-bir işğal etdiyi dövrdə 60 yaşını az qala haqlayan doktor öz təkidi ilə ön cəbhəyə yollandı. Həkimlərə böyük ehtiyac duyulan Tərtərdə, Laçında, Ağdərədə oldu, neçə-neçə döyüşçünü ölümün pəncəsindən xilas etdi...
O, hətta orada, Qarabağ cəbhəsində də fürsət düşən kimi öz sevimli məşğuliyyətini unutmurdu. Bir vaxtlar Qarabağ torpaqlarını bəzəmiş, lakin düşmən mərmilərinə tuş gəlmiş qoz, palıd ağaclarının “qalıqlar”ından düzəltdiyi və indi evdəki kolleksiyasında saxladığı məmulatlar ona çox əzizdir.
...İndi ahıl yaşında olan doktor Əhmədzadə artıq çoxdan pensiyadadır. Tənhalıq bəzən ürəyini qubarladır, həyatdan vaxtsız gedən ömür-gün yoldaşı tez-tez yadına düşür. Doğrudur, oğlu Şahin də, nəvəsi Aytən də (yeri gəlmişkən, babası kimi, o da yaradıcılığa meyil göstərir, dizaynerlik peşəsinə yiyələnir) ona həmişə baş çəkir, qayğısına qalırlar. Amma hərənin öz işi, öz qayğıları var, buna görə də onları narahat etmək istəmir.
Əvəzində, yaratdığı əsərlər həmişə onunladır. Son illər bütün bu kiçik sənət nümunələri ona hakim kəsilmişdir. Bunlar onun bütün fikrini-zikrini məşğul edir, ona sanki nəfəs verir, sadəcə yaşamağa kömək edir.
Rüfət Əhmədzadə deyir:
- Doğru sözümdür, mən xoşbəxt adamam. Mənim həmişə sevimli işim olub və indi də var.
Bölmənin digər xəbərləri
