“...Südsüz qaldıq”: Səməd Vurğunun oğlunun yaddaşında qalan xeyirxahlıq hekayəsi
AZƏRTAC Azərbaycan ədəbiyyatının görkəmli nümayəndəsi, Xalq şairi Səməd Vurğunun həyat və yaradıcılıq irsinə həsr olunmuş silsilə yazılarını davam etdirir
Bakı, 8 sentyabr, AZƏRTAC
Nəşrin layihə rəhbəri Şəmil Sadiq, redaktoru və tərtibatçısı isə Aslan Salmansoy olan “Səməd Vurğun xatirələrdə” kitabında şairin doğmalarının və yaxınlarının xatirələri toplanıb. Bu xatirələr Səməd Vurğunu yalnız böyük söz ustadı və ictimai xadim kimi deyil, həm də hiss və əqidəsinə dərindən bağlı olan səmimi, qətiyyətli və duyğulu bir insan kimi görməyə imkan verir.
AZƏRTAC silsilənin növbəti yazısında Azərbaycanın Xalq şairi Səməd Vurğunun oğlu Yusif Səmədoğlunun xatirələrinin davamını təqdim edir. O, atasının müharibə illərində göstərdiyi, onun mərhəmətini, ürəyiaçıqlığını və uşaqlara xüsusi münasibətini aydın şəkildə ortaya qoyan bir əməldən danışır.
“Müharibə vaxtı biz uşaq idik. Yemək-içməkdən korluq çəkirdik. Atam buna dözmədi. Bir gün Şüvəlandakı bağbanımızı çağırıb, ona pul verdi və dedi ki, “Get bir inək al, saxla bağda. Çalış südlü inək olsun. Həm sənin balalarının qarnı doysun, həm də bizə bir şey qalsın”.
İnək alındı və biz həftədə bir-iki dəfə təzə süd içməyə başladıq. Yayda bağa köçəndə isə düz iki ay kef elədik. Amma bir gün anam inəyi sağmağa gedəndə gördü ki, inəyin yelini boşdur. Əliboş geri qayıtdı və dedi ki, “Ay Səməd, bu gün uşaqlar südsüz qalacaqlar, inəyi sağıblar”.
Atam təəccüblə anamın üzünə baxdı, o isə çiyinlərini çəkdi. Ertəsi günü də südsüz qaldıq. Üçüncü günü də bizdən qabaq gəlib inəyi sağdılar. Başladıq ondan-bundan şübhələnməyə. Malı itənin imanı itir deyiblər, gümanımız bağbana gəldi, amma kişiyə heç bir söz demədik. Dördüncü günü yuxudan duranda gördük ki, atam lap tezdən oyanıb bağda gəzinir. Anam vedrəni götürüb inəyi sağmağa getmək istəyəndə atam qoymadı. “A Xavər, getmə, uşaqlar bu gün də südsüz qalacaqlar” – dedi. Dönüb təəccüblə üzünə baxdıq. Onun gözləri həm nəmlənmişdi, həm də gülürdü. Heç nə başa düşmədik. Həm inəyimiz sağılmışdı, həm də atamın kefi kök idi. Sən demə atam tezdən oyanıb bağa çıxır. Bir də görür ki, bir uşaq hasardan aşıb bağa gəldi və sinə-sinə inəyin yanına getdi. Onu tumarladı, əmcəyini sığalladı, buzovu altına salıb əmizdirdi və özü də buzovla bərabər inəyin əmcəyini sormağa başladı. Aradan bir az keçəndən sonra hasardan başqa bir uşaq atıldı. O da gəlib inəyi əmdi. Bunlar gedəndən sonra başqaları gəldi. Atam gülə-gülə dedi: “Saydım, düz səkkiz uşaq hasardan aşıb gəldi və inəyi növbə ilə əmdi”.
Bağımızın qonşuluğunda, hasarın o üzündə, yetimxana vardı. Başa düşdük ki, inəyimizi əmənlər və bizi südsüz qoyanlar yetimxananın uşaqlarıdır. Arxayınlaşdıq. Yəqin etdik ki, atamız yetimxanaya gedəcək, direktoru çağırtdıracaq, əhvalatı ona danışacaq və biz də bundan sonra inəyimizin südünü özümüz içəcəyik.
Səhər çörəyimizi yeyəndən sonra atam bağbanımızı çağırtdırdı. Özü inəyin çatısını açdı:
- Apar bu inəyi yetimxanaya ver. De ki, Səməd Vurğun göndərib. Qoy südünü sağıb uşaqlara versinlər.
İnək getdi, biz də südsüz qaldıq...”
Ardı var...
Müxbir – Günel Alıyeva
Bölmənin digər xəbərləri
