Bakı, 5 mart, Anara Axundova, AZƏRTAC

Foyedə sakitlik, səhnə isə boş olanda sanki teatr yatmış kimi görünür... Amma bu belə deyil. Onun emalatxanalarında, rekvizit otaqlarında və tikiş otaqlarında fəal iş gedir. Tamaşaçıların görmədiyi işçilər burada çalışırlar. “Bunlar teatrın əsl qəhrəmanlarıdır!” deyə teatr rəssamı və səhnə dizayneri Mustafa Mustafayev bildirir. O, bizi labirint dəhlizlərdən keçirərək arxasında sehrli aləmin qapılarını açır. Bu, teatrın sehridir.

Hər yerdə onu təbəssümlə qarşılayır və əlini sıxaraq görüşürlər, hər yerdə daha uzun müddət qalmasını - oturmasını, çay içməsini xahiş edirlər, hər yerdə onun haqqında xoş hekayələr danışırlar, hər yerdə: “Bu, bizim ən sevdiyimiz sənətkardır!” - deyirlər.

Həmsöhbətimiz Azərbaycan Dövlət Milli Gənc Tamaşaçılar Teatrının rəssamı və Neon Teatrının qurucularından biridir. O, Azərbaycan səhnələrində və dünyanın müxtəlif ölkələrinin teatrlarında çoxsaylı teatr layihələrində iştirak edib. Mükafatlara layiq görülən bu sənətkar yaradıcı ailədəndir: valideynləri rəssam Vaqif Mustafayev və aktrisa Almaz Mustafayevadır. O, şərəfli ailə ənənəsinin davamçısıdır.

- Mustafa müəllim, rəssamlar çoxdur, amma teatr rəssamları azdır...

- Səhnə dizaynerləri isə daha azdır! (Gülür.)

- Həqiqətən də belədir! Bu peşə ilə məşğul olan insan hansı prinsipial keyfiyyətlərə malik olmalıdır?

- Bu suala birbaşa cavab vermək çətindir... Çünki bütün sənətçilər kompozisiyanın əsaslarını öyrənirlər. Kompozisiya mütləq dərinlik tələb edir, hava mövcud olmalıdır. Əgər sən rəssam-dekoratorsansa, dekorasiyalar ahəngdar və teksturalı olmalıdır. Amma səhnə dizaynerinə gəldikdə, o rejissorla həqiqətən həmmüəllif olan insandır.

Səhnə dizayneri rejissorun ideyalarının inkişaf etdirilməsi üçün imkan yaradır. Dünyada həqiqətən çox az sayda səhnə dizayneri var. Mən beynəlxalq sərgilərdə iştirak etmişəm, orada müxtəlif ölkələrdən - Gürcüstan, Rusiya, Qazaxıstan, Latviya və Şərqi Avropadan - Macarıstan, Bolqarıstan, Rumıniyadan olan səhnə dizaynerləri ilə rastlaşmışam.

Bu səhnə biennalelərində iştirak edərkən anladım ki, səhnə dizaynerləri və rəssam-dekoratorlar tamamilə fərqli peşələrdir. Bu, fərqli şüur səviyyəsidir. Böyük sənətkar ola bilərsiniz, amma rejissorun həmmüəllifi ola bilməzsiniz. Əksinə, ona mane ola bilərsiniz. Bizim vəzifəmiz isə rejissora kömək etməkdir.

Burada ən vacib amil rejissorun liderliyini, ideyasını qəbul etməkdir; bu, əlbəttə ki, əsasdır. Mənim iki sevimli rejissorum var: Mikayıl Mikayılov və Tural Vaqifoğlu. Hər ikisi mənim sevimli qardaşlarımdır. Biri qanla, digəri isə ruhən qardaşdır.

- Yeri gəlmişkən, növbəti sual bu barədədir. Siz və qardaşınız yaradıcı ailədənsiniz. Ananız Almaz xanım aktrisa, atanız Vaqif müəllim rəssam idi. Yeri gəlmişkən, atanız, sözün əsl mənasında o dövrdə azsaylı teatr sənətçilərindən biri idi. Siz və qardaşınız peşənizi necə seçdiniz? Yəni, o, rejissor, siz isə rəssam oldunuz...

- Bu, məzəli bir hekayə idi. Sadəcə düşünürəm ki, rejissor olmaq çox çətindir. Bunun öhdəsindən gəlmək üçün necə də dahi olmaq lazımdır! Bu, çətindir. Buna görə də bu işlə məşğul olmamaq qərarına gəldim. (Gülür) Düzünü desəm, təbiətən tənbələm...

- Amma tənbəllik tərəqqinin mühərrikidir.

- Bəli, mən də belə düşünürəm. Tural isə çox təcrübəli oğlandır. Hər şeyə çox ciddi yanaşır. Sona qədər çalışır və bundan zövq alır. Ümumiyyətlə, elmi işlərə meyillidir. Çox yazır, çox oxuyur. Daim bu prosesdədir. Düşünürəm ki, rejissor üçün bu çox vacibdir.

Rəssam olacağımı necə hiss etdim? Təxminən səkkiz yaşım var idi. Paradoksaldır, amma mən bunu sanki dünən olmuş kimi xatırlayıram... Biz Moskvada idik və atam məni Puşkin Muzeyinə apardı. Tural balaca idi, anamla qaldı.

Orada David Mikelancelonun heykəlinin surətini gördüm... Ona yaxınlaşdım. Ayağı mənim boyum səviyyəsində idi. Ona - gərgin əzələlərinə, sümüklərinə, damarlarına diqqətlə baxmağa başladım. Birdən mənə elə gəldi ki, dərisinin altında nəsə hərəkət edir. Atamdan soruşdum – o diridir? Atam dedi - yox, bu, gips heykəldir. Orijinal heykəl Florensiyadadır və mərmərdən hazırlanıb. Mən heyrətləndim! Necə yəni mərmərdən? Bu, mərmərdən hazırlana bilərmi? Bütün zalları gəzdik. Atam baxırdı. Mən isə artıq heç nə xatırlamıram... Çox heyrətlənmişdim!

Buna görə də şansım yox idi (Gülür) – yəni yaxşı mənada. Bundan xoşum gəldiyini dərk edirdim. Amma düzünü desəm, yaxşı oxumurdum. Buna görə atam həmişə əsəbləşirdi. Necə qəbul olacaqsan? İnstituta qəbul oldum. Atam artıq yox idi. O, dünyasını tez dəyişdi...

Amma həmin dövrdə mən başqa şeyi dərk etdim. Gündə cəmi dörd saat yatırdım. Qalan 20 saatı isə rəsm çəkirdim. Atamdan sonra çoxlu rəsm kitabı qaldı. Onların hamısını öyrəndim.

Teatra gələndə isə artıq 1995-ci il idi. Anam məni bura işə gətirdi. Vəssalam. Mən burada qaldım.

Tural ilə tez-tez birlikdə işləyirik. 2024-cü ildə biz onunla Portuqaliya Teatr Festivalında Ejen İoneskonun pyesi əsasında hazırladığımız “Kral ölür” tamaşasına görə “III Mostra International de Teatro” mükafatını qazandıq.

- Nəsillərarası varislik hekayəniz davam edə bilər. Həyat yoldaşınız Eleonora Mustafayeva da yaradıcı insandır - o, vokalçıdır və Dövlət Akademik Musiqili Teatrında çalışır. Deməli, övladlarınız potensial olaraq üçüncü nəsil sənətçi ola bilərlər. Onlarda hər hansı istedad əlaməti özünü büruzə verirmi?

- Uşaqlarla hər şey mürəkkəb olur (Gülür). Çünki onların fikri çox tez dəyişir. Uşaqlarımızda istedad var. Üçü də musiqi məktəbində oxuyub və bu, Eleonora sayəsindədir. O, bir çox cəhətdən istedadlı insandır. Yaradıcı bir insan kimi o, çox istedadlıdır. Mən əvvəlcə onun səsini eşitdim və aşiq oldum, yalnız sonra gördüm və yenidən aşiq oldum (Gülümsəyir). O bir ana kimi də istedadlıdır. Bir həyat yoldaşı kimi də. Bir yoldaş kimi o, çox çətin anlarda mənə dəstək oldu. O, həmişə mənə arxa-dayaq olub. Bir qadının yoldaş ola bilməsi böyük bir xoşbəxtlikdir.

Beləliklə, uşaqlar musiqi ilə çox ciddi məşğul olublar. Amma heç kəs bu işi davam etdirmək istəmirdi. Mən onlara boya verdim. Onlar sınadılar və həqiqətən də yaxşı alındı! Amma mən onlara təzyiq göstərmirəm. Uşaqlara azadlıq verilməlidir. Mən sadəcə onların dostu olmağa çalışıram.

- Gəlin sizə qayıdaq. Siz tez-tez xaricdə, dünyanın müxtəlif teatrlarında işləyirsiniz. Hansı layihə və ya ölkə yadınızda xüsusilə qalıb?

- İstənilən yeni tamaşa bir çağırışdır. Yeni bir teatra gələndə orada səni heç kəs tanımır. İlk fikir, təbii ki, həmişə şübhə ilə qarşılanır. Amma sonra insanlarla ünsiyyət qurmağa başlayırsan. Onlar sənə qarşı münasibətlərini dəyişir. Mən bundan dəfələrlə keçmişəm.

Ən maraqlı layihələr, əlbəttə ki, rejissor Mikayıl Mikayılovla Qazaxıstanda üzərində işlədiyimiz layihələrdir. Qazaxıstan bu baxımdan ən yaddaqalan ölkədir. Biz Stanislavski adına Rus Dram Teatrında (Karaqanda - müəllif) çox iş gördük və çox uğurlu oldu - tamaşalarımız orada hələ də nümayiş olunur. Orada gözəl, mehriban və pozitiv kollektiv var. O zaman direktor dostumuz Dunay Espayev idi. İndi onun öz teatrı var - Teatr DAT. Biz orada da tamaşa səhnələşdirdik.

Mən, həmçinin Karaqandadakı Musiqili Komediya Teatrında iki tamaşa üzərində işləmişəm. Bu günə qədər direktorla çox yaxşı münasibətlərim var.

- Qarşınızda duran ən çətin vəzifə hansı idi? Onun öhdəsindən necə gəldiniz?

- Çadır-Lunqada çətin bir tapşırıq idi... (Qaqauz Yeri, Moldova – müəllifin qeydi). Tural və mən Tanasoğlu Qaqauz Milli Teatrına Con Patrikin pyesi əsasında “Əziz Pamela” tamaşasını səhnələşdirmək üçün dəvət olunmuşduq. Bu, möhtəşəm bir əsərdir. Tural bu ideya ilə mənə ilham verdi. Dekorasiyaları mən dizayn etdim, işıqlandırma dizaynını qurdum.

Biz Moldovaya gəldik. Oradakı insanlar çox mehriban, çox təmizürəklidirlər. Öz həyatlarını yaşayırlar. Mal-qara saxlayırlar, şərab hazırlayırlar. Hətta aktyorlar belə! Səhər saat 6-da oyanırlar, ev işləri görürlər və saat 10-da məşqlərə teatra gəlirlər. Mən şokda idim. Çox həvəsli idilər! Bu insanlardakı həvəsi heç yerdə görməmişəm.

Beləliklə, teatra gəldik. İşıqlandırma işçisindən soruşdum ki, işıqlandırmanız haradadır? O dedi ki, bizdə işıq yoxdur. Deyirəm ki, nəcə yəni yoxdur? “Bax, belə, işıqlar işləmir. Yalnız bir top var və bir də növbətçi”. Növbətçi! Adi işıq, ağ. Təsəvvür edə bilərsinizmi? Və bir format... Rəhbər gələndə ona dedim: “Hər şey bitdi”. Nə edəcəyimi bilmirəm. Dekorasiyaları quracağıq. Bəs onları necə işıqlandıracaqsınız? Bu cür işləmək olmaz. Belə olmaz.

Düşünmək lazım olduğumu dedim və evə getdim. İki gün otağımdan çıxmadım. Sadəcə uzanmışdım. Birdən ağlıma fikir gəldi. Nə edəcəyimizi anladım! Tamaşa zirzəmidə baş verir. Əsas personaj yeraltında yaşayır - evi dağılıb. Ona görə də orada yağ lampaları olmalıdır.

Turalla bazara getdik və adicə texniki işıqlandırma aldıq. Ondan necə lampalar düzəltməyi öyrəndim. Hətta yanan odla bir çəllək də düzəltdik - əlbəttə ki, od yox idi, sadəcə titrəyən bir işıq var idi. Bu, çətin bir iş idi. Amma biz bunun öhdəsindən gələ bildik.

- İndi isə gəlin bir qədər də vaxtı çəkək və uşaqlığınızdan çox sevdiyiniz bir tamaşanı xatırlayaq...

- Dərhal sizə deyəcəyəm. “Şelkunçik”.

- “Şelkunçik” üzərində işləmək təcrübəniz olubmu?

- Xeyr, çatdırmadım (Gülür). Məndən əvvəl Gənclər Teatrında səhnələşdirmişdilər.

- Amma sizin Neon Teatrınız var...

- Bəli, Neon Teatrı var. Bu, Fərid Ələkbərov və Həcər Aftandil qızı ilə birlikdə yaratdığımız bir ideyadır. Bu, mürəkkəb bir hekayədir və niyə mürəkkəbdir? Çünki hələ müstəqil bir məkanımız yoxdur. Öz potensialımızı reallaşdırmaq imkanımız yoxdur. Bu, cəmiyyətimizin problemidir. Müstəqil təşkilatlara incəsənətin inkişafında kömək göstərilməlidir. Şəhərimizdə çox sayda müstəqil teatrımız var...

- Fikrimcə, on altı olmalıdır...

- Bəli, təxminən on altıdır. Qruplar var ki, ildə bir dəfə nəsə edir. Bəs niyə ildə bir dəfə? Çünki onların maliyyəsi yoxdur. Teatrın dəstəyə ehtiyacı var. Ya özünü təmin etməli, ya da ona sponsorluq edilməlidir. Azərbaycan reallıqlarında sponsorluq da bir az mürəkkəb məsələdir. Xüsusilə teatra gəldikdə... Onun daim dəstəyə ehtiyacı var. Bu, dibsiz bir çəlləkdir.

Bütün bu sistemlərin düzgün işləməsi üçün teatrlar əhəmiyyətli maliyyə qazancı əldə etməlidirlər ki, öz resurslarından istifadə edərək yaxşı tamaşalar səhnələşdirə və yeni məhsullar yarada bilsinlər. Bu istehsal peşəkarlar tələb edir. Əgər nəyəsə nail olmaq istəyiriksə, yaxşı insanları, əlləri və ağlı ilə necə işləməyi bilən ağıllı insanları cəlb etməliyik. Əks halda, uğur qazana bilmərik…

- Ümid edirəm ki, sizin “Şelkunçik” gerçəkləşəcək.

- Bəli, “Şelkunçik”, şübhəsiz ki, əla hekayədir. Çox güclü təəssürat yaratdı... Həmişə opera tamaşası üzərində işləməyi xəyal etmişəm. İndi isə fürsət düşdü. Necə deyərlər, xəyallar haqqında düşünəndə, onlar vaxtaşırı gerçəkləşir. Sadəcə, onlar haqqında düzgün düşünməyi bilməlisiniz.

- Mustafa müəllim, teatr dizayneri nə vaxt xoşbəxt olur?

- Özümlə bağlı deyəcəyəm. Tamaşanın təkcə mənim üçün deyil, həm də rejissorun uğur qazandığını görəndə xoşbəxt oluram. Çünki rəssamın parlaq, rejissorun isə uğursuz olması mümkün deyil... Bu, pisdir. Bu o deməkdir ki, sən uduzmusan. Sən onunla birlikdə uduzmusan. Sən onunla birlikdə gəlmisən və onunla birlikdə qalib gəlməlisən. Əgər sən qalib gəlmisən, o isə uduzub, əgər o bu meydanda həlak olub, sən isə yüksəlmisənsə, deməli, sən də uduzmusan. Belə halda heç bir xoşbəxtlik olmur.

Və bir də... Mən ən yaxşı rəssam kimi mükafata layiq görüləndə bir dəfə çox zövq aldım.

- TÜRKSOY? (2023-cü ildə Mustafa Mustafayev Türk dünyasının “Ən yaxşı stenoqrafik rəssamı” kimi beynəlxalq TÜRKSOY mükafatına layiq görülüb – müəllif)

- Bəli, TÜRKSOY. Bu, çox böyük zövq idi. Bu, mənim ala biləcəyim ən yüksək mükafatdır.

- Siz həmin vaxt nə hiss etdiniz?

- Məni bütün həyatım boyu dəstəkləyən insanlara sonsuz minnətdarlıq hiss etdim. Səhnəyə çıxıb ürəyimi açdım, həmişə məni dəstəkləyən, ən çətin anlarda yanımda olan insanlardan – anamdan, həyat yoldaşımdan, İsrafil İsrafilovdan (Azərbaycanın Əməkdar incəsənət xadimi - müəllif), Mikayıl Mikayılovdan, qardaşım Turaldan bəhs etdim. Onlar həmişə məni dəstəkləyirdilər. Bilirəm ki, həmişə mənim tərəfimdə olacaqlar. Bu çox vacibdir. Bu, böyük xoşbəxtlikdir. Həyatda bu qədər şanslı olduğum üçün çox şadam!